Okunma: 1448 kez

Dünya’lar var olduğu sürece hep “Sevgi” kazandı. Peki kimin sayesinde? Tabi ki “Nefret” sayesinde. Ekşi, acı olmasaydı; tatlı nasıl ayırt edilirdi; Kötü olmasaydı; İyi’nin iyi olduğunu nasıl ayırt edilirdi! Felsefenin temeli bu gibi kavramlar ile iyi ve kötü gibi olguların göreceli kavramlar olduğudur.

Örnek: Bir çocuk iğne yapıldıktan sonra canı acıdıysa; bir sonraki iğneyi görüşünde onun “kötü” birşey olduğunu düşünür. Oysa ki iğne Doktorların düşüncesiyle “iyi“niyet taşımaktadır. Yani iyi ve kötü kavramları düşünce farklarıyla oluşur.

Bazıları beyne lazer ışınları gönderirken; bu lazer ışınlarını elleriyle ve düşünceleriyle koruyan; Beyne, bilinmeyen ve görülmeyen bir dokunuş ile; bilinç altınında ki düşünceleri, su yüzüne çıkartan; aynı anda kendi bilinç altındaki gizliliklerini de ele veren “kudretli dokunuşlar” ile hayallerimizdeki yolculuğa var mısınız... İstesek te istemesekte bu yolculuk bir gün olacak. Peki, buna hazır mıyız? Her defasında hep hazırlıksız yakaladım. Canımız Yaradan’ımız buna izin verir miydi? Nasıl olurda her defasında kaldığım yerden devam ettim. Hiç birşey olmamış gibi... Nedeni henüz bu yazıları yazmamış olmam olabilir miydi? Belki de cevap budur: Canımız Yaradan’ımız bir, eşi ve benzeri yok ise; bizler birden fazlayızdır. Bu Dünya’da olmasa bile inanın ki; Sevenleriniz ve sevdikleriniz farklı boyutlarda sizler ile birlikte yaşamaya devam ediyor... Hiç birşey olmamış gibi... Bir önceki boyutlarda geriye kalan hüzündür. Ve bu hüzünleri yok edecek olan ölümdür.

Varoluş;

Hayallerimde öyle bir “Ruh” var ki; Tüm hayalleri gerçek olan; kudreti sonsuz olan; beyazlıklar içinde varolan. Uzay boşluğu bembeyaz, kendiside bembeyaz olan bu ruh; Uzayın ışık gibi parlayan  beyazlığından kendi bedenini bile göremez. Gördüğü bir tek beyazlıktır. Sonsuz beyazlıkta bir tek kendi sesi yankılanır. Yerin ve göğün olmadığı her yerin beyaz olduğu sonsuzlukta var olmuştur. Başka herhangi birşeyi görmeyi bırakın; kendi bedenini bile göremeyen yokoluktan bir varoluş. Aniden tüm kuvvetiyle “YARADAN” diye haykırır. Bilinmeyen bir el ona doğru uzanır. Sonsuz beyazlıktan bir “Rüya, hayal, istek, dilek... ile yaşam başlar.”

Yokoluş;

Hiç yok olmayan bu varoluş; Başka varoluşları veya yokoluşları aramaya başlar... Her gün yeni bir gezegen arayışı içinde ki bu Ruh, başka  Yaşam olmadığı düşünülen gezegenleri, tek tek dolaşıp; içinde saklı olan öfkenin, tüm duygularıya açığa çıktığı an; Yalnızlıktan sıkılan bu Ruh: Yaşamlar aramaktan ise; Sevgisi ve nefretiyle; iyiliği ve kötülüğüyle... Birlikte yokolduğu düşündüğü bir gezegene tüm hızıyla çarpar. Tüm sevgisi ve nefretiyle; göz yaşlarıyla, yere bir yumruk atmasıyla birlikte; Tüm dağlar, kayalar, taşlar ve tozlar... Suyun dalgalanması gibi dalgalanıp, toprağın altında yaşamış ve yok olmuş tüm canlıları, kupkuru topraklardan Uzay’a doğru süzülen ışıklar gibi, (ne olduğuklarının şaşkınlığı ile birlikte topraktan Uzay’a doğru giden ruhsal ışıklar); tozların buhar olup bulutlara dönüşmesi; yaşam olmadığı düşünülen gezegenden bile birşeylerin var edebileceğini görür;   yaşamış ve yokolmuş varoluşların bedenlerini ışık cümbüşü gibi Uzay’a dağıtır. Gördüklerine ve hayl gücüne sevgisi ve nefreti sayesinde; bir yumruk ile parçalanan gezegen, ruhsal ve görsel ışık şöleni hoşuna gitmiştir. Tüm gücüyle oradan uzaklaşır. Hayal gücünde birşeylerin farkına varmıştır; Yokolduğu düşündüğü gezegenlerden tekrar hayatın, yaşamın... Varolduydu. Her gün yeni bir gezegen arayışı içinde ki bu Ruh, içinde bulduğu sonsuz kudreti farkına varır. Hayalleri içinde; yani kendi düşüncelerinde var olmuştu ve istesede kendisini yok edemezdi. Uzay boşluğunun sonsuzluğunda, sonsuz Dünya’lar var eden bu kudret; Var etmeye devam ediyor... Ta ki, arkasında ki yaşamlardan oluşacak düşünce, hayal, dua, istek, dilek... “O”nun düşüncelerine ulaşanadek.

...“Hayaller gerçek oluyorsa gerçekler hayaldir.”...

Etiketler:  

Bilimler
Felsefe
Felsefi Hayal Sistemi IV

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler.
Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz.

---