Okunma: 2138 kez
Kızlara orta öğretim imkânın ilk kez Tanzimat döneminde sağlandığını, ilk kız rüşdiyesinin Ocak 1859’da Sultan Ahmet’te açıldığını biliyoruz. Sonra, 1869 Nizamnâmesi var. Buna göre, 500’den fazla hane sayısı olan şehirlerde – ki, bunlar büyük şehirler sayılıyorlar - Müslüman veya Hıristiyan rüşdiyelerinin açılmaları öngörülüyor. Kız ortaokullarında öğretmenler ilkesel olarak kadın olacak, kadın öğretmen bulunamadığı taktirde yaşlı ve bilgili erkek hocalardan yararlanılabilecektir.
Okutulacak dersler de şöyle düzenleniyor: din bilgisi,
ahlâk, nâfi'a (bayındırlık) bilgisi, Osmanlıca, hesap, sülüs ve rık'a, (yazı
çeşitleri) Arapça, Farsça, imlâ, tarih, coğrafya, hıyâtet (terzilik) ve nakış.
Nizamname böyle, ancak, İstanbul dışında kız rüşdiyelerinin kurulması II.
Abdülhamit devrine kadar gerçekleştirilemiyor.
İkinci Abdülhamit(1842-1918)ilginç bir adam. Bir defa, Osmanlı eyaletlerinin
yanı sıra, Batı Avrupa’yı ziyaret eden ilk ve tek padişah Abdülaziz’in
(1830-1876) yiğeni; eğitimiyle yakından ilgilenen amcası, 1867’de çıktığı
Avrupa gezisine Abdülhamit’i de beraberinde götürmüş. Padişah’ın hepimizin
anımsadığı aşağıdaki şu fotoğrafı, meğer İskoçya’nın ünlü Balmoral Kalesinde
çekilmiş – ki, o kale, Kraliçe
Victoria’nın 1848’de satın aldığı tarihten bu yana Britanya Kraliyet Ailesinin
İskoçya Malikânesi olarak kullanılmış, elli bin dönümlük bir arazide kurulu bir
şato ve bugün bile Kraliçe II. Elizabeth’in yazlığı olarak hizmet görüyor.
Amca, yiğen Osmanoğulları İskoçya’ya, Fransa’dan gelmişler. Fransa’da olma
nedenleri de III.Napolyon’un daveti üzerine katıldıkları 1867’de Paris’te açılan
“Exposition Universelle” isimli o çok meşhur uluslararası fuar.
Fuar, yukarda resmi görülen 490mx380m’lik dev alanda yapılmış, yüzden fazla
pavyon inşa edilmiş, 50,226 katılımcı ürünlerini sergilemişler. Daha da ilginç
yanı, bu katılımcıların 6,176’sı İngiltere’den, 703’ü ABD’denmiş. Geri kalanları
Japonya’dan, Çin’den ve diğer ülkelerden. Fransızların fuara o zamanın parasıyla
5,9 milyon dolar harcadıkları düşünülürse, ne denli görkemli bir girişim olduğu
belli. Abdülaziz ve Abdülhamit, şeref konukları arasında oldukları bu fuarda
Fransız opera ve balesinden eserler de seyretmişler. Paris’ten sonra
İngiltere’de Kraliçe Victoria, Belçika’da II.Leopold, Prusya’da (Almanya) I.
Wilhelm, Avusturya-Macaristan’da da François-Josef gibi dönemin en etkin
imparatorları tarafından ağırlanan Osmanlı sultanlarının gördüklerinden ve
temaslarından etkilenmemiş olmaları mümkün olmasa gerek diye düşünürüm. Nitekim,
Richard Wagner’in “Bayreuth” operasına bağış yapan ikiliden yiğen Abdülhamit’in
operaya olan ilgisi iyi bilinir. Pek çok yabancı oyunu bizzat kendisi Türkçe'ye
tercüme etmiş, diğerlerini de tercüme ettirmiştir. Padişah Abdülaziz de iyi bir
klasik müzik bestecisiydi; hatta "Gondol Şarkısı" isimli bir bestesi vardı.
Amcasının 1876’da tahtan indirilmesinden üç ay kadar sonra padişah olan İkinci
Abdülhamit’in bir diğer özelliği de Türkiye’nin ikinci saray tiyatrosunu kurmuş
olmasıdır. Prof.Metin And’ın ifadeleriyle “Günümüze ulaşmayı başaran bu tiyatro,
Yıldız Sarayı'ndadır. Tiyatro ve operaya ilgi duyan Sultan II. Abdülhamid
tarafından yaptırılmış, 1889'da açılmıştır. Projesini saray mimarı Raimondo
d'Aronco, uygulamasını ise mimar Vasilaki Kalfa'nın oğlu Yorgo yapmıştır. Salon
ana projede at nalı gibi tasarlanmışsa da, uygulamada dikdörtgen biçimindedir.
Aşağıda parter, yukarıda locaların bulunduğu bir galeri vardır. Sahnenin tam
karşısında, ana girişin üstünde sultanın geniş locası bulunur. Padişaha yakın
locaların bazısı kafesliydi; Harem'deki kadınlar oyunları buradan seyrederlerdi.
Sahnede ise, kimse sultana sırtını dönemeyeceği için parter boş kalırdı. Aynı
nedenle orkestra galerinin altında, sahneye göre sağda otururdu. Derinliği altı
metre olan sahnenin küçüklüğüne karşın, burada bale dışında her türlü dramatik
ve müzikli oyun sergilenebiliyordu...
İstanbul'a gelen yabancı topluluklar, Avrupa'nın ünlü sanatçıları da ara sıra
Yıldız Sarayı Tiyatrosu'nda gösterimler veriyorlardı. İtalya'dan gelen komedyen
bir opera sanatçısı, sultanı öyle çok güldürmüştü ki, sultan onu yarbay
rütbesiyle tiyatronun yönetmeni yaptı. Bu kişi, Arturo Stravolo'ydu. Yalnız
değildi; eşi, babası, kızı, iki kardeşi ve onların eşleri, hepsi opera
sanatçısıydı ve kendisiyle birlikte onlar da saray tiyatrosunun kadrosuna
alınmıştı.” Yeri gelmişken, Yıldız Sarayından önceki tiyatro/opera salonu
Dolmabahçe’de. Prof. And, sahne sanatları ve müziğin gelişiminde büyük rol
oynayan iki padişahın Sultan III. Selim, II. Mahmud ve özellikle Abdülmecid
olduğunu söylüyor “Sultan II. Mahmud döneminde ünlü opera bestecisi Gaetano
Donizetti'nin kardeşi Giuseppe Donizetti, Batı örneğinde bir askeri orkestra
kurması için Türkiye'ye çağrıldı. Saraydaki gençlerin hem müzik hem sahne
sanatlarında eğitim gördüğü, konservatuar gibi çalışan orkestra, Muzıka-i
Hümâyun adını taşıyordu. Günümüzün Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası'nın
temelini oluşturan bu kurumun, bir başka deyişle 176 yıllık bir geçmişi vardır.
Sarayda müziğe olduğu kadar, tiyatro ve operaya da büyük bir ilgi vardı. Dönemin
bir belgesinden Sultan III. Selim'in opera seyrettiğini öğreniyoruz.”
Dolmabahçe Sarayı Tiyatrosu 12 Ocak 1859'da açılıyor; açılışa şehzadeler, bütün
saray halkı, devlet ileri gelenleri ve yabancı devletlerin elçileri davet
ediliyor. “Önce Ricci'nin bir operasının iki perdesi, arada kısa bir keman
konseri ve en son bir bale gösterisi sunuldu. Bu tiyatronun Türk dramatik
yazarlığı için de önemi büyüktü. Çünkü ilk Türkçe oyun bu tiyatroda oynanmak
üzere şair-gazeteci İbrahim Şinasi Efendi'ye ısmarlanmıştı. O da Anadolu'daki
evlilik törelerini hicveden kısa, fakat güzel bir komedya yazmıştı: ‘Şair
Evlenmesi’... Ne var ki, tiyatronun ömrü kısa sürdü. Sultan Abdülaziz döneminde,
1863 yılında binada yangın çıktı, tiyatronun içinin bir kesimi yandı. Bir daha
da yapılmadı...Dolmabahçe Tiyatrosu'nun arşivlerde kalmış gravürü, ihtişamını
çok iyi gösteriyor. Bir hayli ayrıntılı çalışılmış bu gravürden,
Dolmabahçe Sarayı Tiyatrosu 12 Ocak 1859 - Ahmet Şefik Mithat Paşa (1822-1884)
tiyatronun tavan süslemelerinin, avizesinin, her şeyin çok güzel olduğu
anlaşılıyor, ikinci kat localarının ortasındaki mekân Sultan Abdülmecid'in
locasıdır, belli belirsiz görülen ise sultanın bizatihi kendisi. 1900'lü
yılların başındaki fotoğraflarda da binanın ayakta olduğunu görüyoruz. Bu
güzelim bina ilgisizlik ve bakımsızlık nedeniyle uzun süre, depo, saray ahırı
vb. gibi amaçlarla kullanıldı. 1939 yılında İstanbul'a büyük bir stat yapma
fikri gündeme gelince bu binanın yıkılmasına karar verildi. 1947 yılında stadın
yapımı tamamlandı ve ilk maç 1948 yılında oynandı. İsmet Paşa, Mithat Paşa
isimleri alan stada son olarak İnönü Stadı adı verildi.” Yanan tiyatro/opera
binasının yerine bir stadyum yapılması, üstelik adının İkinci Abdülhamit’in
tahta çıkar çıkmaz sadrazam atadığı Mithat Paşa’nın isminin verilmiş olması,
ironik, zira tarihimizin bu iki kilit adamının üzerinde antlaştıkları bir konu
varsa o da güzel sanatlar ve eğitim. Mithat Paşa, Padişah Abdülaziz’in döneminde
savunduğu reform politikalarıyla tanınmış, iki kez sadrazamlık etmiş bir Osmanlı
Devlet adamı; 1864’de, ordunun dikim ihtiyacını karşılamak üzere öksüz kızlar
için açtırdığı ıslahhâne teknik eğitimin asıl başlangıcı sayılır. II. Abdülhamid,
kız rüşdiyelerinin sayısını 9’dan 85’e çıkaran padişah; 33 yıl tahta kaldığı
düşünülünce her yıl en az iki rüşdiye açtırdığı anlaşılıyor.
“Kız sanayi mektepleri II. Abdülhamid döneminde öksüz kızlara el becerileri
kazandırmak, böylece onları üretici yapıp çevresine muhtaç olmayan kişiler
olarak yetiştirmek amacıyla gündüzlü ve yatılı olarak kurulmuştu. Okulun bütün
ihtiyaçları devlet tarafından karşılanmaktaydı. Ancak, ekonomik sıkıntı
sebebiyle bu okulların yatılı kısmı Meşrutiyet döneminde kapatıldı. Diğer yandan
ücret karşılığı hizmet veren özel kız sanayi mekteblerinin açılmasına izin
verildi. Bu uygulama, İttihat ve Terakki'nin eğitim dahil, hemen her alanda özel
teşebbüse önem verdiğini göstermesi bakımından dikkat çekicidir. Böylece
devletin yükü hafifletilmiş olacaktır.” Devletin yükünü “hafifleten” kız
okullarının başlarında 1863 yılında İstanbul, Bebek’te kurulan Amerikan Kız Koleji (ve Robert
Akademi) gelir.
Christopher Robert isimli zengin bir misyoner ile İstanbul’da
bir fırın, çamaşırhane ve okul işleten diğer bir misyoner Cyrus Hamlin
tarafından Ermeniler’e eğitim vermek üzere kurulan okul, 1873’de Abdülaziz
tarafından verilen bir izinle Rumeli Hisarı sırtlarına taşınmıştır.
Alev ALATLI

Etiketler:
Bilimler
Sosyoloji
"Sahici Kadın"dan "Yeni Kadın"a-3
Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler. Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz. |