Okunma: 2624 kez

Bu amaçla, ABD önderliğindeki koalisyon güçleri, 11 Eylül süreciyle birlikte, Genişletilmiş Ortadoğu Coğrafyası sınırlarının bütününü kapsayan hâkimiyet mücadelesi ya da neoemperyalizm hareketini Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) şemsiyesi altında gerçekleştirecek şekilde planlamışlardır. Kuzey Afrika, klasik Ortadoğu, Türkiye, Kafkaslar, Orta Asya, Çin’den Rusya’nın iç kısımlarına kadar uzanan geniş coğrafyanın tamamını kapsayan Genişletilmiş Ortadoğu Coğrafyası içerisindeki 40 kadar devletin toprakları üzerinde yüzlerce “piyon” devletçik ya da kent devleti kurmayı amaçlayan BOP, değişik koalisyon üyesi devletlerin desteğine rağmen, temelde ABD-İsrail-Avrupa Birliği (AB) mihveri tarafından yürütülmektedir. Dolayısıyla, New York kentindeki İkiz Kulelerin saldırıya uğramasının arkasındaki destekçi güç olarak kabul edilen Afganistan’daki Taliban Yönetimi ve o ülkede yerleşik olduğu varsayılan El Kaide örgütü üzerinden başlatılan operasyonlar, Afganistan’ın işgalinden sonra Irak’ın teslimine ve arkasından da Lübnan, Suriye, İran, Sudan, Yemen ve hatta Türkiye’yi de içine alacak şekilde bütün bir bölgeyi tehdit eder bir noktaya gelmiştir.

Gerçi, Mihver ülkelerinin Irak ve Afganistan’da içine saplanmış oldukları bataklık ve bütün bölge halklarında oluşan “tepki ve kenetlenme odaklı” ciddi bilinçlenmeler dikkate alındığında, “Neo-Con” çetenin hegemonya arayışında başarı şanslarının sıfır denecek derecede olduğu rahatlıkla ileri sürülebilir. Ancak ne yazık ki, bölgedeki değişik ülkelerdeki Kürt unsurların kullanılmasına yönelik projelerin Barzani, Talabani ve PKK unsurları tarafından içtenlikle kabullenilmesi, Mihver ülkelerine önemli bir fırsat kapısının açılmasına neden olmaktadır. Öte yandan, Afganistan ve Irak’taki işgalciler tarafından tayin edilen kukla yönetimlerin kontrolündeki güçlerin Mihver ülkelerinin menfaat ve yönlendirmeleri doğrultusunda kullanılabilir konuma getirilmeleri de işgalcilere ayrı bir destek ve moral kapısı olarak değerlendirilebilir. Pek tabii olarak, Mihver ülkelerinin sahip oldukları son model silahların ürkütücü yapısı ve Irak’ta karşılaşılan şok saldırıları esas ala korku psikolojisinin bölge halkları üzerinde oluşturduğu ürkeklik de işgalcilerin hanesine yazılabilecek başka bir üstünlük unsuru olarak kabul edilebilir.

O nedenle, bölge ülkelerindeki bağımsızlık yanlısı onlarca farklı ırk mensubu potansiyel “piyon” grupların varlığı, işgalci ülkelerin imha gücü yüksek silahları bölge halklarına karşı kullanma eğilimi ve bölgede Afganistan-Irak kukla yönetimleri benzeri yapıların oluşturulma ihtimali bağlamında baktığımızda; orta ve uzun vadede şansları sıfır olsa da, kısa vadede Mihver ülkelerinin ciddi potansiyele sahip oldukları gerçeği bölgemiz için çok ciddi tehdit oluşturmaktadır. Aşağıda belirtmekte olduğumuz diğer koşulların “haksız bir şekilde” Mihver ülkelerinin lehine işlemesi ise, soruna daha karmaşık ve vahşi bir görüntü kazandırmaktadır.

2. Mihver Ülkeleri İle İslâm Ülkeleri Arasındaki Güç Dengesizliği:

Osmanlı coğrafyası ve etki alanının “Büyük Ortadoğu Coğrafyası” ismiyle yeniden dizayn edilmeye çalışıldığı 21.yüzyıl koşullarının tek “küresel aktörü” ABD, doğrudan saldırı tehdidine maruz kalma endişesi taşımamasının verdiği güvenle, “bilişim çağının son teknoloji ürünü silahlar marifetiyle” İslâm dünyasını “şok operasyonlar” vasıtasıyla terbiye(!) etmeye çalışıyor. Batılı ülkeler ile İslam ülkeleri arasındaki bu dengesizlik o derece yüksek boyutlara varmıştır ki, normal koşullar altında aradaki açıklığın giderilmesi neredeyse hiçbir zaman mümkün olamayacaktır. Bu bariz dengesizliğe rağmen, Irak’ın işgali “kitle imha silahlarının varlığı”na dayandırıldığı gibi, İran’ı işgal etme planları da olmayan “nükleer silahlar”a dayandırılmaya çalışılmaktadır. Dolayısıyla, Batı Bloğu’nun “hayali, zoraki, afaki, sunî ve abartılı rakibi” konumundaki İslâm dünyasının zayıflığı, Mihver ülkelerinin taarruza geçmelerinin “perde arkasındaki en büyük tehdit algılama gerekçesi” olarak ileri sürülmektedir.

Öte yandan İslam dünyasının başsız, başarısız, karmaşık, karışık, kavgalı, korkak ve geri kalmış ülkelerinin çaresizlik edasıyla hareket etmelerinin yaydığı çaresizlik görüntüleri ise, ABD önderliğindeki mihver ülkelerini daha da kontrolsüz, acımasız, hesapsız, denetimsiz ve sınırsız yıkım hareketlerine girişmeye teşvik etmektedir. Öyle ki, “insan hakları, hukukun üstünlüğü, özgürlükler, hakkaniyet ilkeleri ve sınırların ihlal edilemezliği” ilkelerinin neredeyse kutsanmakta olduğu modern ötesi bir çağda (günümüzde), “savunduğu erdemli değerlerin ve uluslar arası kuralların aksine davranışları kutsallaştırarak” işgalci bir anlayışla dünyayı sevk ve idare eden ABD’nin insanlık dışı davranışları karşısında insaf sahibi tek bir ciddi direnç oluşturulamamaktadır. Dolayısıyla korkaklık, çaresizlik ve başarısızlığı “imha, işgal ve işkence politikası” için fırsat addeden bir küresel diktatörlük karşısında “tek bir direnç noktasının oluşturulamaması” asimetrik ilişkilerin yeni tiksindirici yüzü olarak karşımıza çıkmaktadır.

Diğer yandan; ne yazık ki Birleşmiş Milletler, Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu ve Uluslararası Adalet Divanı gibi uluslar arası kurum ve kuruluşların tavırları da, ABD-İsrail-Avrupa Birliği üçlü mihverinin neo-emperyal politikalarına çanak tutacak şekilde belirginleştirildiği için, haksızlığa uğramakta olan “masum ve mağdur” ülkeler söz konusu evrensel resmi kurumların kapısını çalmaktan kaçınırlarken; işgalci politikalarında ısrarcı davranmayı marifet zanneden “mağrur ve gaddar” mihver ülkeleri ise, ilgili uluslar arası resmi kurumları kullanabilme yeteneklerini “demoklesin kılıcı gibi” gelişmemiş toplumların üzerinde sallandırarak “kendi istismar ve keyfiliklerine” meşruiyet zemini oluşturmaya çalışmaktadırlar. Mesela, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi (BMGK)’ni her türlü keyfiliklerde kullanma hakkına sahip olan Batılı ülkeler, işgal etmeyi arzu ettikleri ülkeleri bile BMGK vasıtasıyla rahatlıkla “uluslar arası toplum denen ucubenin ambargosu”na maruz bırakarak işgale hazır hale getirebilmektedirler. Açıkçası, dünya sistemini “zalimin, mazluma eziyetine hizmet eder noktaya taşıyan” bir Batı Bloğu karşısında, tamamen bağımlı bir yapıya sahip olan “gelişmemiş yapıya sahip olan İslam dünyasının karşılaştığı tehdidin boyutları”nı net bir şekilde ortaya koymak neredeyse imkânsızdır.

Ayrıca Mihver ülkeleri ile İslâm ülkeleri arasında yaşanmakta olan bu “asimetrik, apolitik ve sistem dışı” hesaplaşma sürecinde, “uluslararası toplum” denen, ABD-İsrail-AB mihverin güdümündeki yapmacık mekanizma da “mihver ülkelerinin, işgal politikalarına meşruiyet arayışlarında” önemli bir vasıta olarak kullanılmaya çalışılmaktadır. Gerçekten, ABD liderliğindeki tek kutuplu küresel sistemin arkasındaki asıl güç konumundaki Çok Uluslu Şirketler (ÇUŞ) ile Uluslararası Fon Yönetimleri (UFY) tarafından Mihver Ülkelerine sağlanan destek ve İslâm Ülkelerini hareketsiz hale getiren kıskaç, Mihver ülkeleri ile İslâm ülkeleri arasındaki söz konusu dengesiz mücadelenin daha da dengesiz hale getirilmesi sürecinin cabası olagelmektedir. Dolayısıyla, sürece hangi yönden bakarsak bakalım; maalesef, karşılaşılan durumun rengine bakılmaksızın “sürekli olarak Mihver ülkelerini haklı ve güçlü kılan bir haksız düzen” dünya sisteminin işleyişine egemen kılınmıştır. İşte, bu çivisi çıkmış durum ve koşullardan istifade eden ABD önderliğindeki koalisyon güçleri, Ortadoğu coğrafyasından başlayarak, dünyanın geri kalanına “kendi menfaatlerine uygun olacak şekilde” yeni bir düzen vermeye çalışıyorlar.

3. Mihver Ülkelerinin, Genişletilmiş Ortadoğu Ülkelerine Taarruz Stratejisi:

Soğuk savaş sonrası dönemde, ABD önderliğindeki Mihver Ülkelerinin yeni “günah keçisi” konumuna sürüklenen İslâm dünyası, Mihver Ülkelerinin güdümündeki değişik çok uluslu evrensel güç odaklarının dışlayıcı tutum ve davranışlarının yaydığı negatif atmosferin de etkisiyle, Mihver Ülkelerinin “şok taarruzları” karşısında tamamen şaşkına dönmüş gibi bir izlenim vermektedirler. 11 Eylül 2001 yılında New York’taki “İkiz Kuleler” saldırısının tezgâhlanmasının arkasına saklanarak, Afganistan ve arkasından da Irak işgalleriyle zirve yapan İslâm Dünyasını tahakküm altına alma hayaline kapılan Mihver Ülkeleri, özellikle Arap Ülkelerinin çoğunun başına getirmiş oldukları “korkak ve asimile” yöneticileri de kullanarak, “21.yüzyıl paylaşım ve parçalama planlarını” rahatlıkla gerçekleştirebileceklerini zannetmektedirler. Bu yolda rahat hareket edebilmeleri için, özellikle Osmanlı hâkimiyet ve etki alanı içerisinde bulunmuş olan Genişletilmiş Ortadoğu Coğrafyası üzerindeki işgal, parçalama, güdümlü hale getirme, “mezhep ve etnik” temelde cepheleştirme ve “Büyük İsrail” idealini hedefleyen Siyonizm Projesini gerçekleştirme hesaplarının önündeki en önemli engel konumundaki İran-Türkiye-Pakistan Mihverini tamamen ortadan kaldırmaya kilitlenmiş bulunuyorlar.

Söz konusu üç İslâm ülkesinin saf dışı edilmesi amacıyla kullanılmak istenen çok sayıda yoldan en tehlikeli olanı “mezhep çatışması” bağlamında Şii Blok ile Sünni Bloğun karşı karşıya getirilmesidir. Açıkçası, bu oyunlarının bozulmasında belirleyici bir rol üstlenmiş olan Başbakanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan ile o zamanki Dışişleri Bakanımız Sayın Abdullah Gül’e ciddi anlamda kin beslenilmekte olmasına rağmen; “etnik çatışma” silahını kullanarak, bu ikiliyi bölgesel bir çatışma içerisine çekerek “siyaseten ve idareten” bitirme hesapları güdüldüğü için, “şimdilik kaydıyla” güya tahammül göstermeye çalışmaktadırlar. Bu amaçla, son aylarda sürekli olarak dozajı artırılan terör olayları vasıtasıyla ayağa kaldırılan Türk kamuoyunun yoğun baskılarına maruz bırakılan AK Parti Hükümeti’nin, ABD-İsrail-AB mihverinin son teknoloji ürünü silahlarla donatmış oldukları orduların kamufle edildiği “Peşmerge kuvvetleri”ne karşı savaşa girdirilmesine çalışılmaktadır.

Teröre karşı Türkiye’nin yanında oldukları izlenimi vermelerine rağmen, ABD güdümündeki Irak Hükümeti ile Bölgesel Kürt Yönetimlerini Türkiye’ye karşı anlaşılmaz noktaya çekip, Türkiye’nin sabrını taşırarak Irak topraklarını işgale teşvik eden üçlü Mihver, bu yıpratma savaşında Türkiye ile İran’ı tamamen güçten düşürerek her türlü pazarlığa rıza gösterir konuma getirme hesabı içerisindedirler. Söz konusu iki ülkenin güçten düşürülmesinden sonra bölgede, İsrail Devleti’nin arzu ettiği doğrultuda, yüzlerce devletçik (kent devleti) ortaya çıkarılma hesapları güdülmektedir. O nedenle, ABD-İsrail-AB mihveri tarafından devreye girdirilmiş olan taarruz stratejisi çerçevesinde, Pakistan, Türkiye ve İran gibi ülkelere yöneltilmiş olan şantaj, tehdit ve tehlikelere karşı oldukça dikkatli davranılması gerekmektedir. Bu süreçte, Mihver ülkelerinin neoemperyal planlarının önündeki diğer engel konumundaki Pakistan’ın durumu ise oldukça farklı bir yapı arz etmektedir. Zira, hem Pakistan’dan özel beklentileri var ve hem de zamanı geldiğinde bu ülkeyi parçalara ayırmaya yarayacak dinamikler “söz konusu bu ülkenin kendi içerisinde” bulunmaktadır.

O halde, Mihver ülkelerinin şok saldırıları ve sürpriz oyunları devreye girdirilmeden önce, İran-Türkiye-Pakistan-Suriye-Mısır gibi ülkelerin derhal bir araya gelerek Mihver ülkeleriyle yapıcı müzakerelere girişmeleri her iki tarafın da menfaatine olacaktır. Kaldı ki, İran ve Türkiye’nin güçten düşürülmesini hedef alan bir oyunun devreye girdirilmesi halinde, İsrail Devleti’nin geleceği de gerçek anlamda tartışma konusu olacaktır. Pek tabii olarak, Ortadoğu halkları arasındaki kargaşayı kullanma hesapları güden Mihver ülkeleri kısa vadede başarılı sonuçlar elde etseler de, orta ve uzun vadede gerçek anlamda bir yenilgi alacakları için, Çin-Rusya-Hindistan-Japonya-Kazakistan gibi yeni aktörlerin sivrilmesinin yolu açılmış olacaktır.

4. Sonuç Olarak:

Pax Americana (Amerikan Barışı)’nın zirve noktaya ulaştığı 2001 yılı, her ne kadar ABD’nin alternatifsiz tek “küresel aktör” olduğu zirve noktayı işaret ediyorsa da; bu yıl, aynı zamanda ABD’nin yükselişinin en son noktasına ve dolayısıyla duraklama ya da gerileme sürecinin başladığı noktaya da bir başlangıç oluşturmaktadır. Açıkçası, ABD’nin duraklama dönemine mi yoksa gerileme dönemine mi girdiği hususu ile 11 Eylül 2001 tarihinde başlatılmış olan yeni sürecin nasıl işletileceği hususu çok yakından ilişkilidir. Örneğin; nasıl ki Osmanlı Devleti, 1683 yılında gerçekleştirdiği İkinci Viyana Kuşatması’nı kötü idare ettiği için, kesintisiz süren savaşlar silsilesinin neticesinde kabul ettiği 1699 tarihli Karloftça Antlaşması’yla kesin bir şekilde gerileme sürecine girmişse; benzer biçimde, ABD de, 2001 yılında gerçekleştirdiği Afganistan işgaliyle başlayan kesintisiz savaşlar silsilesini nasıl idare edeceğine bağlı olarak kendi geleceği hakkında belli bir kanaatin oluşmasına kapı aralayacaktır.

Burada özellikle belirtmek isterim ki, şayet ABD de “Afganistan ve Irak’ın işgaliyle yaygınlaştırmaya çalıştığı işgal politikasında” Osmanlı Devleti gibi hata yaparak başarısızlığa uğrayacak olursa; nasıl ki 17. asrın tarım toplumunun hızı ile 21.asrın sanayi ötesi toplumlarının hızları arasında aklın ve hayalin alamayacağı derecede bir fark varsa, Osmanlı Devleti’nin yıkılış hızı ile ABD’nin yıkılış hızı arasında da aynı derecede büyük fark olacaktır. Hakikaten, soğuk savaş döneminin (1946-1991) iki süper gücünden birisi konumundaki Sovyetler Birliği’nin 1985-1991 yılları arsındaki yedi (7) yıl gibi kısa sürede dağıldığı göz önünde bulundurulacak olursa; hâlihazırdaki hatalarını sürdürmekte ve Türkiye gibi stratejik konumdaki müttefiklerini karşısına almakta ısrar edecek olursa, şu anda Ortadoğu coğrafyasına kan kusturmakla övünen ABD’nin de “benzer bir biçimde” yakın bir gelecekte tam bir yenilgi, iflas ve yıkılma tehdidiyle yüzleşmesi fazlaca bir sürpriz olmayacaktır. Bizden uyarması.

Dr. Sıddık Arslan ( )

AB-Uluslararası İlişkiler Uzmanı Ve Stratejist-Siyaset Bilimi Doktoru

Etiketler:  

Bilimler
Sosyoloji
ABDnin Ortadoğu Stratejisi ve Dayanaklarının Sonucu : İflas

1

Soner Özçelik 2010-01-15 15:17:17 Sayın Hocam,    bir uluslararası ilişkiler öğrencisi olarak yazınızı sonuna kadar beğenerek okudum. paylaşım için teşekkürler.     güç, hegemonya ve terörizm kavramlarının içinin doldurulması olarak gördüğüm bu yazıda, yakın tarihimizin şekillenmesinde Mihver ülkelerinin etkisi ve "BOP" çerçevesinde olası atmosferin ne olacağı yönünde bir anlam çıkartmak zor değil.    elbette ki coğrafi keşiflerle başlayan, 2 dünya savaşına neden olan, soğuk savaş psikolojisinin yıkılmasıyla daha da hiddetlenen emperyal düşünce tarzına sahip abd önderliğindeki batılı ülkelerin önceleri para ve zenginlik için savaştıkları, sonrasında ise para ve zenginlikten öte-yani para ve zenginlikle elde edilen güçten öte kendilerine "ait" bölgeler oluşturma politikasıyla hegemonyalarını genişletmek istemişlerdir.     merkantilist dönemde kaynakların avrupaya aktarımı, en basitinden Afrika'nın "duyusuzlaşmasını(kör, sağır, dilsiz olmasını)", avrupanın da "duygusuzlaşması"nı tetiklemiştir. nasıl ki köle ticareti gibi günümüz modern dünyasının moda tabiri ile insan haklarına aykırı durumu söz konusu olsa da insanların hayvandan da öte kullanılması, bir önceki yargının açılımı olarak algılanabilir. yeraltı kaynaklarının sömürülmesi ve etnik-dinsel-dilsel anlamda ayrıştırılması da cabası... hatta afrika kıtasal anlamda tam bir özgürlük yaşayamamışken bugünkü sorunlarının ana noktasını oluşturmaktadır ve şimdilerde ise afrikadaki sorunlarla ilgiliymişcesine yapılan uluslararası kurum ve kuruluşlar aracılığıyla yapılan yardımlar da şirin görünme çabasından öte bir şey değildir. afrikalı ulusları; köleleştirme dilsizleştirmekte, yeraltı kaynaklarının sömürülmesi sağırlaştırmakta, yapılan yardımlar da körleştirmektedir. bütün bunlar, sadece afrika için geçerli değildir.(örneklemede afrikayı kullanma sebebim, afrikayı en sevdiğim siyasi kıta olarak algılamamdan kaynaklansa gerek.)     artı değerlerle gücü eline geçiren batı, sömürgeleştirme yoluyla emperyal egolarını tatmin ederek hegemonyalarını hem korumaya çalışmışlar hem de genişletme arzusunda olmuşlardır. hal böyle olunca kurulan yeni sistemde zaman zaman fay hatları oluşmuş ve bu çatlaklardan iki dünya savaşı göz kırpmıştır. üstüne soğuk savaş süreci çift kutuplu yeni bir siyasi sistem ortaya çıkartmıştır. soğuk savaş sonrasında ideolojik açıdan boşluğa düşen kapitalist düşünce sahipleri, "yeşil tehdit"i öne sürmüş ve ortadoğu yolunu kendilerine açmışlardır. sonuç olarak 11 eylül saldırıları, I. dünya savaşını fitilleyen bir sırp genci misali sahnede rol almıştır. terörizm başlığı altında faaliyetlerini meşrulaştırma politikası güden abd, afganistan sınırlarından içeriye girerek bir yandan soğuk savaş sonrası "russia first" ilkesini terk etmiş, diğer yandan bölgeye yalnız enerji bağlamında değil güvenlik ilişkisiyle geçişi sağlamıştır. bu durumdan hoşnut olmayan rusyanın terörizm konsepti altında çeçenistana müdahalesini meşru gösterme isteği ilk başta karşı çıkmamasına neden olmuş,ancak rusya, sonraları abd askeri varlığından kaygı duymuştur. ayrıca rusyanın kafkasya ve orta asyadaki eski etkisini geri getirme uğraşısı içinde olması, soğuk savaş sonrası batılı devletlerin sırt dönmesi nedeniyle yakın çevre politikasını yürürlüğe koymasından kaynaklanmaktadır. bu bağlamda Büyük Ortadoğu Projesi'nin önündeki engellerden birisi de rusyadır. çünkü rusya günden güne kafkasya ve orta asya üzerinde etkisini arttırmakta, bölgesel güç olan iranla yakın ilişkiler kurmaktadır. mihver devletlerinin dikkati, islam ülkelerinin direncinden çok, rusyanın sergileyeceği tutumda olmalıdır.     teşekkürler,    saygılarımla...

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler.
Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz.

---