İlk kez 1962'de Luft ve arkadaşlarının miyopatili bir vakayı bildirmesinden sonra, mitokondrial hastalıklarla ilgili incelemeler başlamış ve sayıları gün geçtikçe artmıştır. Klinik morfolojik ve biyokimyasal sınıflandırmalarda mevcut olmakla birlikte en tanımlayıcı olan genetik sınıflandırmadır (Tablo 1).

Tablo 1. Mitokondrial hastalıkların genetik sınıflandırılması

A) Kalıtsal

1. Nükleer DNA defektleri

a) Substrat taşınım defektleri

b) Substrat kullanım defektleri

c) Krebs siklusu defektleri

d) Oksidasyon fosforilasyon defektleri

e) Respiratuar zincir defektleri

f) Protein taşınım defektleri

2. Mitokondrial DNA defektleri

a) Delesyonlar

b) Duplikasyon

c) Nokta mutasyonlar

3. Intergenomik sinyal defektleri

a) Otozomal ressesif mt.DNA delesyonları

b) Otozomal dominant multipl mt DNA delesyonları

B) Akkız Durumlar

a) Toksinler

b) Yaş

c) İlaçlar

İskemi, anoksi, mitokondrial fonksiyon için gerekli komponentlerin eksikliğine neden olan malnütrisyon, iyi tedavi edilmemiş diabetes mellitus ile hipotiroid miyopatide olduğu gibi hormon ve nörotransmitter defektleri, viral enfeksiyonlar, alkol, antitümöral, antibakteriyel (tetrasiklin, kloromfenilkol), antikonvülzan ilaçlar (valproik asit), toksik etkileriyle ve doğal olarak yaşın ilerlemesiyle sekonder mitokondrial fonksiyon bozukluğu bulguları saptanabilir.

Mitokondrial proteinlerle ilgili nükleer DNA defektleri (Mitokondrial proteinlerin % 98'i nükleer gen tarafından sentezlenip, matrikse taşınıyor) ile otozomal geçiş gösteren intergenomik sinyal defektleri de mitokontrial disfonksiyona neden olurlar ve çok geniş bir grup hastalığı içerirler.