Neredeyse "Vardım"

Tem 07 2008

Neredeyse "Vardım"

(11 Oy)

selman özdan

Salı, 08 Temmuz 2008

Okunma: 1369 kez

Neredeyse vardım, var olacaktım Ne görünen bir beden ne de ölü gözlerin gördüğü bir şeffaflık, ne acıyı tadan bir ten ne de ölümünden habersiz bir ruh Kapının arkasındaki bir misafir değil toprağın altında çürümüş bir beden bile olmak ne zor ( www.genbilim.com )

Ama neredeyse vardım, var olacaktım. Ama olmadım olmak istemedim hiç cevap vermedim sen kimsin neden varsın sorularına eğer ki cevap verseydim neredeyse var olurdum hiç tatmamaktan sıkılmayacağım burada artık her neresi ise...

Bu yeri herhalde taşımak çok zor ki herkes var oluşunu başkasının üzerine yüklemekle meşgul. Küçük bardağım son damlasını taşıyor ve ben hiç sormadan onu kendime addediyorum. Neden varsın diyecektim ama her vereceği cevap nafile gözlerim onun yok olduğunu sanıyor; lakin o başka âleme göçtü ve başka biçimlere girecek ve sen beden evet sen ne farkın var diye sormayacağım, korkma! Gözlerim senden ırak olsa dahi ruhum her daim bilecek seni... Akıl dediğimiz şeye ruh demek gibi Sakın geceleri konuşma konuşma ki düşünmeye vaktin olsun yaşlanmaktan zevk alan aciz bedenim. Neredeyse vardım, günahkâr vücudun asi ruhu olmak ile var olamamanın arasındaki bir intihâb. Arz-ı halinde olağanca meşakkatli bir durum. Öteki bir yola kaçmak ise faydasız olacak. Fikrim hangisinin mezhebine girmeliydi? Biryanda zevkler ile kirlenmiş günahkâr vücudun mu, habis ruhun ebediyetine mi, yoksa var olmanın reddine mi? Her dem yokluğu yok oluşumu tefekküre yoldaş eyledim. Ama dur! Neredeyse var oluyordum yine. Neredeyse vardım. Az biraz kaldı.

Nihayete vardım ne kadar beklemesem de ve beklendiğim yer ne kadar yanlış tahmin olsa da neredeyse vardım, az biraz kaldı. Her zamanki munis duygularım buna izin vermese de bu kaçamaklar hep kendi çapında sürdü. izin yok sana, mağfur yüzlü mağrur gülümsemenin fikirlerine hâkim olan sen izin yok sana. Ve izin çıkmadı. Kaçamaklar da bir yere kadar. Ve ben yine neredeyse vardım, az biraz kaldı. Neredeyse vardım, az biraz kaldı. Tenha yolların soğuk duvarlarına yazılmış gri renkli yazılar. İcazetin verilmediğini izhar edercesine, gri renkli yazılar Her daim az biraz kalsa da ben hep neredeyse ile sona fani sona yürüyeceğim. Sahte ışıkların aydınlattığı bu yolun sonuna da neredeyse vardım ve bir diğer gitmeleri arıyorum. Diğer kalmalara kaçıyorum. Sahte ışıklar her yerde, hep döngü; hayatı başlatan, bitiren ve bitirdiği yerden başlatan döngü. Son demlerini yaşayan mumun ışığına sığınmak gibi bu döngüsel hayata mülteci olmak Ta ki karanlık kuyuya, bir kabristanın başköşesine beni koyana kadar yalan hayatın umutlu mültecisiyim ben. O kuyunun dibine dahi neredeyse vardım. Bakarsın bir gün gelir, o günün ışığı kuyunun dibinde beni görür. Ve ben hiç ders almadan cezamı vermeden her birini son umut besleyerek büyüttüğüm hayatın yeni sahiplerine sarılırım. Yeni ve yalan sahipleri, gözümün var ettiği; lakin kandığı sahipler, hep aynı sahipler işte Ve yalan bir inşirah, tenha yollardaki soğuk duvarlara yazılmış gri renkli yazıların önünde duran ben. Yalnızca vardığım yer burası. İşte üzerinde hayat yazan bir gemi daha! Bekle yalandan bir söz daha vereceğim, neredeyse vardım, az biraz kaldı.