Okunma: 540 kez

Slamkamen yenilgisinden sonra II. Ahmet, Arabacı Ali  Paşa’yı sadrazamlığa getirmiştir.  Gayretsiz, gevşek ve zalim bir adam olan Ali Paşa, ordusunun maneviyatını düzeltmek için sefere çıkmaktan çekinmiş ve Osmanlı ordusu, bütün sınır boylarında savunmaya çekilmek zorunda kalmıştır. Kameniçe’yi saran Lehliler, buradan Isakçı dolaylarına inmişler ve Kahraman Paşa tarafından geri atılmışlarsa da bir zaman sonra uzun bir kuşatma ile Varat’ı almışlardır. Arabacı Ali Paşa’nın yerine sadrazam olan Hacı Ali Paşa, 1692 ilkbaharında sefere çıkmışsa da o yıl savaşa devam edilemediğinden, Belgrat Kalesi’ni onartarak geri dönmüştür. Yine bu yıl Venedikliler de Girit ve Hanya’yı almak için yaptıkları saldırılarda Kandiye muhafızı Mehmet Paşa’nın gayretiyle geri atılmışlardır. Bu sırada Avusturya, İngiltere ve Felemenk elçilerinin aracılığı ile barış teşebbüsünde bulunulmuşsa da, şartların ağırlığı yüzünden bir sonuca varılamamıştır.

Sadrazam Hacı Ali Paşa, Defterdar Ahmet Efendi ‘nin yerinden atılmasına razı olmadığından, bir ay sonra çekilmek zorunda kalmıştır. Sadrazamlığa Bozoklu Mustafa Paşa getirilmiştir. Mustafa Paşa, Erdel’e sefer yapmış, fakat bu sırada Belgrat, Avusturyalılar tarafından çevrilmiş olduğundan, burasını kurtarmaya koşmuştur. Cafer Paşa tarafından savunulan Belgrat’a yaklaşırken Avusturyalılar ricat etmişlerdir. Mustafa Paşa geri döndüğü zaman kızlar ağasının iftirasıyla azledilmiş ve sadrazamlığa Sürmeli Ali Paşa tayin edilmiştir. Ali Paşa zamanında Petervaradin’in kuşatılması (1694) bir sonuç vermediği gibi Venedikliler de Sakız Adası’nı ve Dalmaçya’da Gabella Kalesi’ni ele geçirmişlerdir.

II. Ahmet zamanında Osmanlı İmparatorluğu’nun iç durumu da çok bozulmuştur. Irak ve Hicaz’da karışıklıklar çıkmış, Suriye’de Sürhanoğulları ve Dürzî Maanoğulları ayaklanmışlardır. Batı ocaklarından Trablus ve Cezayir donanmaları Tunus’a saldırmış, devletin gailelerini arttırmışlardır.

II. Ahmet zamanında Divan-ı Hümâyûn haftada iki gün yerine dört gün toplanmaya başlamıştır. Bundan başka bazı eyaletlerde mîrî mukataa halindeki topraklarda bulunan halkı vurguncuların elinden kurtarmak gayesiyle her türlü toprakların “kayd-ı hayat” şartıyla satılması kararlaştırılmıştır.

II. Ahmet’in etrafındakilerin daima etkisi altında kaldığı, çabuk kızdığı, şiir ve musikiden hoşlandığı söylenir. Edirne’de ölmüş (6 Şubat 1695/22 Cemaziyelahir 1106), cenazesi İstanbul’a getirilerek Kanunî Türbesi’ne gömülmüştür.

Etiketler:  

Bilimler
Tarih
2.Ahmet

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler.
Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz.

---