Okunma: 607 kez

Ancak insanin serüveninde geçmis birikimler çok büyük önem tasir. Onlardan yararlanabilirsek, bugünkü bogulmuslugumuza da çare seçenekleri bulmus oluruz. Örnegin “bilge ve iyi olmadikça, kimse mesut olamaz” diyen Sokrates, günümüz insanina, çok önemli bir seyleri ihmal etmekte oldugunu göstermiyor mu?!

Sizlerle paylastigim ilk metinde, “normalsiniz” demistim; üstelik pek çok olumsuz ruh halini siraladiktan sonra. Çünkü normal insanlar, anormal durumlarda böyle tepki verirler. Dilimizden, her gün geçtigimiz sokaklara, dogru ve iyi diye bildiklerimizden, iletisim biçimlerimize kadar her seyin allak bullak oldugu zamanlari sürüyoruz. Her sey öylesine hizla degisiyor ki, hafizamiz birsey biriktirmeye firsat bile bulamiyor. Her gün geçtigimiz yollarin, kaldirimlarin ikide bir degistirilmesi bile (özellikle büyük kentler için), bizi aidiyet duygusundan, dolayisiyla sahip olma ve sorumlulugunu paylasma duygularindan mahrum birakiyor. Sürekli bir “yabancilik” (yabancilasma) ve tabii yalnizlik duygusu yasamak, kaçinilmaz hale geliyor.

Büyük kentin (ve elbette savasan dünyanin!) giderek artan tehlikeleri, güven duygunuzu hirpaliyor ve içe/eve kapanmanizi sagliyor. Çok fazla seçme sansiniz var gibi görünse de, bu “…mis gibi”liklerden sadece biri; zira dostunuzla sohbet etmek için gittiginiz ‘cafe’deki müzik sesi, diskodakinden farksiz. Hatta kitapçidaki ve/veya marketteki de!..

Hiirpalanan yalnizca güven duygunuz degil, inançlariniz ve degerleriniz de, bu çilgin “çagdaslik(!)”tan nasibini aliyor. Eger sokakta ekmek peynir bile yemenin ayip sayildigi, ‘yiyemeyen vardir’ diye düsünüldügü vakitlerde yetistiyseniz, vitrinlerde yufka açilan, kahveler içilip, pastalar yenilen su günlerde, epey kafaniz karisiyordur. Paradan söz etmenin görgüsüzlük addedildigi günler pek de uzak sayilmazken, neredeyse içinde para geçmeyen tek diyalogun kurulmamasi, “tasarruf” sözcügünün tümüyle tedavülden kalkmasi ve daha geçen gün, o çok övündügümüz “yardimlasma”nin, yerini “bana ne”cilige birakmasi, sizi örselemiyor (psikolojinizi bozmuyor!) olabilir mi?! O günleri bilmeyenler için durum daha da fena; zira onlar, neden bunaldiklarini ayirt edebilecekleri verilere de sahip degiller ne yazik ki! (Bir sonraki yazim gençlere dair.)

Evet, “insan”,-çogunlukla dönüstürmeyi sevse de- uyum konusunda oldukça becerikli bir varliktir. Ancak onu olusturan unsurlar (ruhu, bedeni, akli), bu denli yogun tehditlere maruz kalirsa, ‘uyum’, yerini dirence ve –beceremezse de- savunmaya birakir. Akil bas edemezse ruhtan yardim ister; ruh ne yapacagini sasirirsa, beden onu uyarir. Ruh gene saskinsa, akli zorlar! Iste o noktada sizin iyi bir “degirmenci” olmaniz gerekmektedir. Bunun için sihirli sözcük “ayirt etmek”tir.

Güncel zorluklariniz, dünyanin ve yasadiginiz yerin kosullari ne olursa olsun, siz Ayse, Fatma, Ahmet, Mehmet’siniz. Sizin kim, ne ve nasil oldugunuzun hesabi, ancak sizden sorulur ve bu hesabi da ancak siz verebilirsiniz.Global yalanlarin ve bahanelerin kisiliginizin bir parçasi olmasina izin verirseniz, bunun bedelini de yine siz ödemek zorundasinizdir; bu bas agrilari seklinde de olabilir, depresyon ya da uykusuzluk seklinde de… Ilaçlarla ya da popüler baska metodlarla bu yalanlarin sürdürülebilirligini saglayabilirsiniz elbette; Seçim sizin, zaman ve para da!
Ancak bir soru parlayiveriyor siritir gibi aklimda: Nereye kadar?

Ardindan biraz daha aciklisi: Ne adina?
Bizler dogal birer degirmenciyiz. Karisik bile olsa ambarimiza öyle kolay kolay baskalarini sokmayiz, çok gerekmedikçe de sokmamaliyiz. Eger bunu yaparsak, çikan ekmegi begenmeme ihtimalimiz çok yüksek oldugundan, sorun yasariz! Delirmemeye çalisirken ilk isimiz, “iyi bir degirmenci” oldugumuzu ve/veya olmak için çaba harcamak gerektigini hiç aklimizdan çikarmamak olmalidir. Aklimizsa ilgi ve bilgi ister. Onun beslenmesi midemizinkinden ucuzdur üstelik! Tersine, olabildigince az tüketmekle, olabildigince az televizyon izlemekle, okuyup(sakin ‘kitap pahali’ demeyin!) sorgulayarak ve uyanik kalip gözlemleyerek beslenir o. Onun ihtiyaci “gerçekler”dir, bahaneler ve palavralar degil. Ilgilendiginizde ve bilgilendiginizde, hiçbir kapinin onun açabildigi kadar hizla açilamayacagini anlar, sasirirsiniz. Çatistigini zannettiginiz kardesi “duygu” ile nasil bas ettigini, ona ne kadar iyi bakip korudugunu görür, sasirirsiniz. Ve sonunda kendinize sasirir, gülümsersiniz, her seye ragmen varolmanin gururuyla.

Psikolog Yesim Akbulut

Etiketler:  

Bilimler
Psikoloji
Akil ve Ruh isbirligi

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler.
Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz.

---