"DEHB" ve Depresyon

Kas 22 2007

"DEHB" ve Depresyon

(0 Oy)

GenBilim Editor

Perşembe, 22 Kasım 2007

Okunma: 324 kez

Yapılmış birçok iyi çalışma göstermektedir ki, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan çocukların, diğer çocuklara göre gelişimlerinin bir aşamasında depresyon geliştirme olasılığı üç kat daha yüksektir. Journal of Affective Disorders (1998 Ocak, s. 113-122) dergisinde yayınlanan bir çalışmada, DEHB ve depresyon arasındaki ilişkiyi aydınlatmak amacıyla, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan 76 çocukta depresyon gidişatı izlenmiştir Araştırmacılar özellikle, DEHB olan çocuklardaki depresyonun gerçek anlamda bir klinik depresyon mu olduğu, yoksa bu çocukların günlük yaşamlarındaki mücadelelerden kaynaklanan bir moral bozukluğu mu olduğu konusu ile ilgilenmişlerdir.

Öncelikle ruh sağlığı alanında çalışanların depresyon deyince ne anladıklarını gözden geçirelim. Vurgulanması gereken önemli bir nokta, klinik depresyon tanısının birbirinden farklı birçok semptomu içerdiğidir. Bir kişi kendisini üzgün ve çökük hissediyorsa, bu o kişinin major depresyon tanısı alacağı anlamına gelmez.

Amerikan Psychiatric Association tarafından yayınlanan DSM IV�e göre, major depresyon semptomları aşağıdaki gibidir:

Günün büyük bir kısmında ya da her gün üzgün ve çökük ruh hali (çocuklar ve ergenlerde üzgün ve çökük hal yerine irrite bir ruh hali olabilir)
Hemen hemen her aktiviteye duyulan ilginin ve alınan zevkin azalması
Rejim yapmadan anlamlı miktarda kilo kaybı veya kilo alınması veya iştah artması veya azalması
Neredeyse her gün, uykuda artış veya azalma
Aşırı derecede huzursuzluk veya uyuşukluk
Neredeyse her gün, aşırı yorgunluk ve enerji kaybı
Değersizlik duyguları ve yersiz suçluluk duyguları
Hemen hemen her gün, düşünmede yavaşlama ve konsantrasyonun azalması
Tekrarlayan ölüm ve intihar düşünceleri

Depresyon teşhisinin koyulabilmesi için yukarda belirtilen semptomlardan en az 5�inin, 2 hafta boyunca yaşanmış olması gerekmektedir ve bu semptomlardan en az bir tanesinin; 1) Üzgün ve çökük ruh hali yada 2) İlgi ve zevk azalması olması gerekmektedir.

Ek olarak, semptomların belirgin derecede sıkıntıya ve işlev kaybına yol açıyor olması gerekmektedir. Semptomların, ilaç kullanımının yada sağlık durumunun sonuçlarına bağlı olmadığından ve herhangi bir kaybın arkasından yaşanmadığından emin olunması gerekir.

Görüldüğü gibi, önemli nokta depresyonun, üzgün hissetmeye ek olarak birçok semptomun bir süre devam etmesi ile teşhis edilebildiğidir.

Araştırmalar, çocuklar ve ergenlerdeki depresyonun temel semptomlarının, yetişkin semptomları ile benzer olduğunu göstermektedir. Fakat bazı semptomlar, bazı yaşlarda daha belirgindir. Yukarıda da belirtildiği gibi, çocuklar ve ergenlerde depresif ruh hali yerine irrite ruh hali baskın olabilir. Ek olarak, çocuk ve ergenlerde somatik şikayetler ve sosyal geri çekilme daha sık, çok uyuma (hypersomnia) ve psikomotor retardasyon daha seyrek görülür.

Peki o zaman depresyonda olan bir çocuk nasıl gözükür? Çocuktan çocuğa büyük farklılıklar olmasına rağmen, depresyonda olan bir çocuk aşırı derecede huzursuz gözükebilir ve bu durum çocuğun normal halinden oldukça farklıdır. Daha önceden yapmaktan hoşlandıkları şeylerden vazgeçebilirler ve yemek düzenlerinde önemli değişiklikler olabilir. Normalden daha az enerjik olduklarını veya uyuyamamaktan şikayetçi olduklarını, kendilerine daha eleştirel yaklaştıklarını fark edebilirsiniz. konsantrasyon bozukluğu yaşayabilecekleri için, okul notlarında düşmeler görülebilir. Yukarıda da belirtildiği gibi, bu tip semptomların en az iki hafta boyunca devam ediyor olması ve çocuğun normal halinden önemli derecede değişiklik göstermesi gerekmektedir.

Depresyonla ilgili bu özetten sonra, çalışmaya geçebiliriz. Araştırmacılar, major depresyon ve DEHB tanısı almış 76 erkek çocuğu dört yıl boyunca takip ettiler. Özellikle ilgilendikleri konu ise hangi faktörlerin geçmeyen depresyonu etkilediği/tetiklediği ve depresyon ile dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğunun gidişatının ilişkisidir.

Araştırmanın sonuçları, major depresyonun en güçlü tetikleyicisinin kişiler arası ilişkiler olduğunu göstermektedir (arkadaşlarla iyi anlaşamama). Okulda yaşanan zorluk ve DEHB semptomlarının depresyon ile bağlantısı bulunamamıştır. Ek olarak, DEHB semptomların yok olması depresyon semptomlarının yok olmasına neden olmamıştır. Diğer bir deyişle, bu çalışmada depresyon ve DEHB gidişatlarının birbirinden oldukça ayrı olduğu görülmüştür.

Araştırmaya göre, DEHB ve depresyonu olan çocuklardaki depresyon; DEHB� nun neden olabileceği gün içindeki zorlanmaların yarattığı moral bozukluğundan kaynaklanmamaktadır. Günlük zorlanmalar depresyon için risk faktörü olsa da, DEHB olan çocuklardaki depresyon, �moral bozukluğu� yerine ayrı bir bozukluk olarak değerlendirilmelidir.

Çocuklardaki depresyon psikolojik müdahaleler ile tedavi edilebilir. Depresyon tedavisinde psikolojik müdahale kullanılmasını destekleyen çalışmalar, ilaç kullanımını destekleyen çalışmalar göre daha baskındır.

Bu araştırmadan çıkarılacak önemli bir sonuç, ailelerin çocuklarındaki depresyon semptomlarına karşı duyarlı olmaları ve bu semptomların DEHB�nun bir sonucu olduğunu varsaymamalarıdır. Ek olarak, DEHB olan bir çocuk depresyon yaşarsa, spesifik olarak depresif semptomlara müdahale eden tedaviler kullanılmalıdır. Bu çalışmanın gösterdiği gibi, DEHB yönelik müdahalelerin depresyonu iyileştireceği düşünülmemelidir.

Çocuğunuzda depresyon ile ilgili endişeleriniz varsa, çocuğunuz deneyimli bir ruh sağlığı çalışanı tarafından incelenmesi önerilmektedir.

Kaynak: http://www.focusas.com/ADHD-Depression.html / 04.07.2003