Okunma: 551 kez

Postmodernizm bilgi, doğru ve  insanla buna benzer ilgilerin ortaya koyduğu iddialar eğitimi de yakından ilgilendirmektedir. Ancak eğitimle ilgili tartışmaları daha kapsamlı bir biçimde ele alabilmek için öncelikle postmodernizmin ne olduğunu yada ne olmadığını ortaya koymak gerekmektedir.Postmodernizm tam olarak nedir?sorusuna birden fazla yanıt vermek mümkün görünmektedir.Postmodernizm kimilerine göre, bir dönemin adıdır.Aynı zamanda bir felsefenin,yeni bir düşüncenin ,üslubun yeni bir usçuluğun (modern usçuluğu aşan farklı bir usçuluğun)yeni bir söylemin adıdır.Bazı yazarlara göre 1943 yılı modernitenin bittiği sayılan tarihtir.Bu dönemde modernitenin ülküleri ihlal edilmiştir;bilim,teknik,sanat,siyasal özgürlükler adına yapılan her şeyin ortak amacı insanın özgürleşmesidir.(E.Batur;s.21)

Kendini karşı-modernlik olarak savunan sunan postmodernizm söylemini şöyle açıklayabiliriz;

    Genel geçerlik iddiası taşıyan önermelerinin reddedilmesi.
    Dil oyunlarında bilgi kaynaklarında,bilim adamı topluluklarında çoğulculuğun ve parçalanmanın kabul edilmesi.
    Farklılığın ve çeşitliliğin,vurgulanıp,benimsenmesi gerçeklik;hakikat,doğruluk anlayışlarının tartışılmasına yol açan dilsel dönüşümün yaşama geçirilmesi.
    Mutlak değerler anlayışı yerine yoruma açık seçeneklerle karşı karşıya gelmekten çekinmemek;korkmamak;güvensizlik duymamak.
    Gerçeği ;olabildiğince yorumlamak,belli bir zaman ve mekanın sözcüklerini kullanmak yerine gerçekliği kendi bütünlüğü özerkliği içinde anlamaya çalışmak
    İnsanı ruh-beden olarak ikiye bölen anlayışlarla hesaplaşmak,tek ve mutlak doğrunun egemenliğine karşı çıkmak.

Bu söylemde artık önemli olan daha doğru bilginin araştırılması değil yeni doğrularının oluşturulmasıdır.Genel ahlaksal anlayışlar;ilkeler artık geçerliliğini yitirmiştir;ahlaksal normların kaynağı yaşanan koşullardır;çağın zamanın gereklidir.

Postmodernizmdeki post-eki “sonra” anlamına gelmekle birlikte modernizmden devam eden ,ondan kaynaklanan ve ondan ayrılan anlamına    gelmektedir.
     

Modernizmdeki hemen tüm olgulara bir tepki olarak ortaya çıkan  postmodernizm; mimari,sanat,politika,eğitim,toplum gibi çok farklı alanlara ilişkin yeni söylemler üretir.

Modernizme bir tepki olarak ortaya çıkıp1950”lerden itibaren kendinden söz ettirmeye başlayan postmodernizm1980”lerinbaşlarında yaygın olarak kullanılan bir kavram olmuştur.
 
Arnold Toynbee “Bir Tarih İncelemesi ” (1993) adlı eserinde modern dönemin 1.Dünya Savaşı”yla  sona erdiğini,bundan sonraki dönemin postmodern dönem olduğunu ileri sürerek ilk kez postmodern terimini kullanmıştır.(S.Erinç;1994,s31).
Yine 1934 yılında Amerika”da yayınlanan bir şiir antolojisinde postmodern sözcüğü yer almıştır.(O.Menteşe;1995,s.273)

 Savaşın yarattığı yıkım ,batı dünyasını ahlaki ve etik değerlerini alt üst etmiştir. O zamana kadar entelektüel çevrelerde geniş kabul gören dünya görüşü ve anlayış (bu zamanlar ona  “modern düşünce” deniyordu) geçerliliğini kaybetmeye başladı. Daha iyi ve daha güzel bir dünyaya kurulan özlem ve hayaller artık sona ermişti. İşte post modernizm terimi bir önceki dönemden kopuş anlamında modernizm sonrasını, ötesini belirtmektedir.

İkinci dünya savaşı ertesinde sanat,edebiyat ve bilimsel etik alanındaki inançların ve iyimserliğin kaybolmasını ifade eden bir düşünce biçimini olarak da tanımlanabilir. Modernizmin kaybolmuş düşlerinin yerine; postmodernizm yeni bir ütopya koymak amacında değildi. Postmodernizm yeni bir lisan, yeni kavramlar getirerek modernist vizyonun gözden kaçırdığı açıları ve ufukları fark etmemizi amaçlamaktaydı. Bu yeni dil dinamik bir oyuna benzetilebilir, anlamlar sürekli değişmekte ve gelişmektedir. Postmodernizmi anlamak demek aslında bu yeni dili okuyabilmek ve anlayabilmek demektir.  

Postmodernizm öncelikle dünyaya olagelen değişimlere yanıt olarak ortaya çıkmıştır. Postmodernizm kuralsızlığın kural, ilkesizliğin ilke olduğu bir görüş açısı veya yaşam tarzını ifade eder.

Postmodern düşünürlerin yazılarınca daha çok iki önemli epistemolojik pozisyonu göz önünde bulundurduklarını görürüz. Bunlar çoğunlukla dilin felsefesinde ve anlam teorisinde takınılan pragmatik tavırlardır.

Postmodernizm ; bilime ve bilgiye yaklaşımların radikal bir kritiği ya da başka değişle epistemolojinin sorgulanması olmuştur.Postmodern eleştiri ve sorgulamaların düğüm noktasını  asıl bu olgu oluşturmaktadır(Gencay Şaylan ;1999,s.32-33).

Moderistler topluma ait bilgiyi ve dili insanların bir araya toplanması olarak
düşünürken postmodern düşüncede dilin ve topluluğun rolü arasında vazgeçilmez bir ilişki öne sürülür.
    

Toplumun yapısal elementlerle düzenlendiğine inananlar postmodernistlerin
bir düzen ihtiyacı içerisinde olmamalarından yakınırlar. Her ne kadar postmodernistler düzeni tümüyle reddetmeseler de düzenin soyut ifadelendirilmeleri postmodernizmin içerisinde ciddi bir biçimde sorgulanır. Toplum onlara göre dil oyunlarının esnek ağlarıyla örülüdür. Sonuçta postmodernist düşüncede insanlar farklı idealleri taşıdıkça uzlaşma (konsensus) temeline oturtulmaya çalışılmaz.
Postmodernistlere göre gerçeklik yorumdan ayrılan bir şey değildir.Varolan bilginin tümü ancak insanlığın varlığı aracılığıyla anlaşılır.Düşünce ve gerçek birbirine karışmıştır;düşünceyi kısıtlayan ,onu tıkayan ayrıca otonom bir gerçeklik yoktur.

POSTMODERNİZM  VE  EĞİTİM

Postmodernizm konusunda yapılan tartışmaların bir kısmı doğrudan sanat, bilgi ve kültür merkezli olması nedeniyle eğitimi de yakından ilgilendirmektedir. İnsanın yetiştirilmesi söz konusu olunca ona kazandırılması ön görülen bilgi ve kültürün de  üzerinde okunulması gerekmektedir. Uluslararasındaki artan etkileşime bağlı olarak dünyada evrensel yaşam biçimlerinin ve evrensel değerlerin egemen olacağı yolunda tezler ortaya çıkan durumu farklılaştırmak içinde yaşadığımız yy. da gelinen noktada artık toplumla evrensel bir modelin söz konusu olamayacağı çoğu gelişmeden sonra daha iyi anlaşılmış olmaktadır.

Sanayileşme döneminde çocukların fabrika yaşamına uyacak şekilde hazırlanması gerekiyordu. Maden ocağı yada fabrika sahipleri Ana Ure’un 1835 yılında belirttiği gibi “ister tarlada, ister el işçiliği gerektiren bir işten gelsin, ergenlik çağına ulaşmış bir insanı iyi bir fabrika işçisi haline getirme hemen hemen olanaksızdır diye düşünüyorlardır. Çocukların daha önceden sanayi sistemine uygun şekilde yetiştirilmesi durumunda endüstrinin gerektirdiği disiplini sağlamak büyük ölçüde kolaylaşacaktı. Bu görüşün sonucu olarak bütün sanayileşmiş toplumlarda kitle eğitimi başlamıştır. Fabrikayı alarak düzenlenen kitle eğitiminde okuma yazma, hesap ve biraz da tarih öğretiyorlardı, bu görünen ders programıydı. Bir de altında çok daha önemli olan (bir çok sanayileşmiş ülkede hala öğretilmektedir) her şeyi zamanında yapmak, söz dinlemek ve kafayı kullanmadan belleme öğretiliyordu
.
Fabrika hayatı özellikle montaj düzenine göre, kurulmuş olanı, işçinin zamanında gelip gitmesini, amirlerin ve yöneticilerin vereceği emirleri tartışmadan yerine getirmesinde ve büroda ve makinenin başında aynı şeyi tekrar tekrar bıkmadan yapmasını gerektiriyordu. Boylece 19. yy. ın ikinci yarısından itibaren sanayileşme, ülkeden  ülkeye   yayıldıkça   eğitimde   daha   küçük   yaşamlardan ,  başlatılıp  zor   eğitim  yılları  uzatılarak  yaygınlaştırıldığı   görülür . Halkın  eğitilmesi  kuşkusuz    ileri  doğru  atılmış  insancıl  bir  adımdı. 1829  yılında  Newyork’ ta   bazı  işçilerin  söylediği  gibi  “insanlar  için , yaşam  ve  özgürlükten  sonra    en  büyük  nimet  okumaktır.”

Sanayileşmiş    toplumların   okulları  kuşaklar  boyunca,  çocukları  tornadan  çıkmış  gibi  elektro – mekanik  teknolojinin  ve  fabrika  hayat  gerektirdiği  şekilde  yetiştirmeye  devam  etmiştir. Okul, çocukları  yeni  sanayi  toplumuna  hazırlamak  için  kurulmuş  sistemin  bir  parçasını  oluşturuyordu. Bu  konuda  sanayileşmiş  kapitalist   ya da kominist ,  kuzey  ya da güney  toplumları  arasında  bir  fark  yoktu. Postmodernizmin  ortaya  çıktığı  dönemde  ise  kültür  ve eğitimle  ilgili  bir çok  anlayış  değişimine  uğramıştır. Bunlardan birisi; elektronik  bilgi  ve  haberleşmelerdeki  gelişmenin  sonucu , zaman anlayışımızın   değiştirmesidir .  Bu  sanayileşmelerle  gerçeklik  ile  hayal  arasındaki  ayırımında  bulunulmamıştır.     Modernite  ise   gerçeklikle   hayal  arasındaki  ayrımı , faaliyet  alanlarına  göre  totaliter  bir   anlayışla  yararlı  olup  olmamasına  göre  yapıyordu. Bu  yüzyılda  evrensel  bilgi  ve  yüksek   kültür  ile  kıtalar  kültürü   arasındaki  ayrım  ortadan  kalkmaya  başlamıştır. Onun yeni  toplumların     kendi  değerleri  ön  plana  çıkmaktadır.
    
Evrensel  doğruluk  veya  sınıf  anlayışının  gerçekliğini  yitirmesi  bütün  kültürlerin ,  araştırılmaya   değer  olduğu  ve  kültürün  unsurlarının , kendi yapısı  ve  tarihsel  gelişim  süreci  içinde  ek  alma  gerçekliği  vurgulanmıştır.Çünkü ,  yaşadığımız  yüzyılda  hangi  kültürel  farklılıkların  ve  bunların  hangisinin  üstün  olduğunu  tanımla  güçleşmiştir.

Postmodernizm   egemen  kültür  anlayışına  da  karşı  çıkar.  Avrupa’nın  geleneksel  bir   zümreye  ait  hükümlerinden   oluşan  tarihsel ,  kültürel  ve  tarihsel politik gerçeklerine reddeder.Bütün insanlık için tek yaşam biçimi yoktur.Post modernizm ,modenizmin temel unsurlarından olan bireysellik ve toplumsal yasamla ilgili anlayışını yeniden ele almakta ve şekillendirmektedir.Örneğin  postmodernizm, modernizmin mevcut doğa üstü ile ilgili görülerini eleştirmektedir.Buna ek olarak post modernizmde ürünün nasıl üretildiği değil; insan yaşamında nasıl kullanıldığı önemlidir.Bu görüşe göre dilin oluşturulması kadar ürünle özne arasında kurduğu ilişkide önemlidir.

Postmodernizm dayanışma topluluk ve sevecenlikle ilgili görüşleri özellikle bizim dünya ile ilgili gelişmeleri daha iyi anlamamıza ve kendi yeteneklerimle yararlı bir  şekilde geliştirmemize olanak sağlamaktadır.Özelliklede  hızla değişen politik toplusal ve kültürel koşulları yeniden düşünmemizi sağlar.


Modernizmin önemli bulgularından olan bireysel  yeteneklilik eleştirel düşüncenin kamusal yaşamda  kullanılması  ile ilgili görüleriyle postmodernizmin olağan üstü olaylar olgular olmadan dünyayı tecrübelerimizle anlamamıza ilişkin görüşler birleştirilebilir.Bu yolla eğitim kendini yeniden oluşturabilir.Değişim ve özgürlük terimleri de  yeni yorumlanabilir.Böyle bir eğitim anlayışı “eleştirel pedagoji” olarak adlandırmaktadır.
Eleştirel pedagoji son yıllarda değişik teorileri bir araya getirmiştir.Bu teorilerin hepsinin farklı  söylemleri ve metotları vardır.

Ancak eleştirel pedagoji okul politikalarını  kısmen terk etmiştir.Öğrenciler kendi yerel tarihlerini öğrenebileceklerdir.Ayrıca okulda öğrencilerin demokratik katılımları sağlanmalıdır.
Eleştirel  pedagojinin en iyi taraflarından  birisi öğretmenlerin ve diğer kişilerin görüşlerine açık olmasıdır.Eleştirel eğitim vatandaşlar arasında eşitliği  sağlamaktan  çok onları en iyi yapmaya çalışır.Bu pedagojik anlayışta okul zorunlu olarak çevresiyle demokratik ilişkiler  kurar.Öğretmenler  zihinsel  dönüşümler  üzerinde  durarak  farklı   fikirlerin  bir  arada  olabileceği  bir  program  ve  sınıf  ortamı  oluşturur.

Eleştirel  pedagojinin  geliştirilerek   daha  da  yararlı  hale  gelmesi  sağlanabilir. Ancak eleştirel pedagojinin en olumsuz yönü eğitimin ilgili eleştirilerini modern söylem üzerine biçimlendirmesidir.Eleştirel pedagoji son yıllarda daha çok özgürlüğün sağlanması ve yönlendirmesi üzerine odaklaşmıştır.Bu biçimi ile eleştirel pedagoji ,liberal ilerlemeci eğitim anlayışına yaklaşmıştır.

Liberal ilerlemeci eğitimin öğrencinin kendi hızı ve tecrübeleri ile öğrenmesine ilişkin anlayışını eleştirel pedagojide benimsemiştir.Bu anlayışta öğretmenin rolü çok iyi tanımlanmamıştır.

Postmodernizmin    eleştirilerine  cevap  verebilecek  böyle  bir  eğitim “ sınır pedagojisi”   olarak  adlandırılır. Bu  perspektiften  bakıldığında   sınır  pedagojisi ;

•    Bizim  geleneksel,  toplumsal  değerlerimizi  politikalarımızı  göz  önünde  bulundurur.   
•    Toplumun  demokratik  yaşam  felsefesinin  gerçekleştirilmesine  özen  gösterir.
•    Farklı fikirlere  saygı  ile bakar ve  bunların  gelişmesini  sağlar.
•    Sınır  pedagojisi  sadece  farklılıkları  kabul  etmeye  kalmaz,  bilgi  ve  güç  arasındaki  ilişkiyi ortadan  kaldırmaya  çalışır.
•    Öğrencilerin bir çok  şeyle  uğraşmalarını,  farklı  kültür  kurallarını tecrübe  ve  dilleri  öğrenmelerini  tavsiye eder.Bundan  öğrencilerin  eleştirel  olarak  okumalarını  ayrıca  bunların  kendi  yaşam  öykülerini  ve  tarihçilerini  de  içermesi gerektiği  sonucu çıkarılabilir.
•    Öğrenciler  sınırlı  da  olsa farklı  söylemler  arasında  bilgisi  olması  ve  bunlara  eleştirel  olarak  bakabilmelidirler. Farklı  fikirleri  karşılaştırabilmelidirler.
    
    Eleştirel  toplum   teorilerinde  bilgi  güç  ilişkisi  yassı  olarak  tartışılmaya  başlamıştır.Sınır  pedagojisinde  büyük kuram  ve  politikalarla  ilgili  anlayışın  düzeltilmesini  önermektedir.Bu  anlayışa  göre;

    Bilgi  yeniden  ele  alınmalıdır.
    Farklı  kültürler ile  düzenlemeler  yapılmalıdır.
    Eğitimde  kitapların  yanı  sıra  farklı  araç  ve  gereçler  kullanılmalıdır.
    Öğretmenlerin , öğrencilerin değerlerinin  kültür  üzerinde  değişik  seviyelerde  okuyup  yazmaları   sağlanmalıdır.
    
Sınır  pedagojisi  öğrencilerin  kendi  fikirleri  ve  toplumsal kimliklerini  oluşturmalarına  yardımcı  olmalarına  kaynaklık  eder.Ayrıca  bilgi  ve  tecrübelerle  bireysel  ve  kollektif   fikirleri  ve  toplumsal   fikirlerini  geliştirir.

Öğrencilerin bilgi ve tecrübelerle, bireysel ve kollektif  fikirlerini oluşturmaları onların kendi fikirlerinin oluşmasını sağladığı gibi kendi yaşamları ve kültürleri ile ilgili eleştirel bir  bakış kazandırır.
    

Sınır  pedagojisinin öneli sorunlarından birisi de öğretmenlerin rolünün ne olacağıdır.Bu noktada sınır pedagojisi öğretmenlere farklı toplumsal, politik ve yaşam biçimlerini tanımalarını önerir.Bu farklılıkları eğitimde  göz önünde bulundurarak, dersleri,sınıfları ve  programları ona göre düzenlemelidirler.Öğrencilere toplumsal  yaşamla ilgili bilgilerin yanında olanların etnik ve siyasal  anlayışlarına ve kimliklerini geliştirmelerini sağlayacak bilgilerde verilmelidir.
Bilgi toplumda gerçek sermaye ve zenginlik  yaratan  kaynak bilgidir.Bilgiye dayalı bir ekonomide eğitim,performansı ve sorumluluğu  açısında ,okullardan yeni sistemler bulunmaktadır .

Postmodernizmde öğrenciler toplumsal yaşamla ilgili bilgilerin yanında,onların etnik ve siyasal anlayışlarına ve kimliklerini geliştirmelerini sağlayacak bilgiler de verilmelidir.

Bilgi toplumunda gerçek sermaye ve zenginlik yaratan başlıca kaynak bilgidir.Bilgiye dayalı bir ekonomide eğitim; performansı ve sorumluluğu açısından okullardan yen isteklerde bulunmaktadır.Postmodernistler şu sorulara sürekli yanıtlar bulmaya çalışır:

1.Öğrenmeyi kim aktarmaktadır?
2.Ne aktarmaktadır?
3.Kime aktarmaktadır?
4.Hangi amaçla aktarmaktadır?
5.Öğrenimin amacı işlevselse,alıcısı ne olmaktadır?


Bu durumda okullarda  aşağıda belirtilen üç nokta önem kazanmaktadır:

*Eğitimli insan kavramına verilen yeni anlam
*Öğretim yöntemleri
*Ders programları


      Şimdi bu kavramları kısaca ele alalım:

    Eğitimli insan kavramına verilen yeni anlam;

 Eğitimi insan  yani okur  yazar  kişi kavramı değişmiştir.O artık okuma –yazma ve aritmetik bilen kişi  olmayıp temel  bilgisayar becerilerini bilen kimsedir.Bu yeni tür okur-yazarlık yeni kitle iletişim araçlarıyla gerçekleşecektir.TV ve vıdeo okulda  bilgi kadar enformasyon sağlayan kaynaklardır.Hatta   bunların okullardan daha fazla bilgi sağlayan kaynaklar olduğu da  ileri sürülmektedir.Kuşkusuz  bu araçlar amaçlı öğrenme, düzenleme ve sistem açısından okul yoluyla kişinin yararlanacağı duruma getirilmedir.

    Öğretim yöntemleri ;


Postmodernizm   öğretim yöntemleri konusunda yeni bir anlayış getirmiştir.Özellikle okul gençleri gereksinim duyacakları temel becerileri  vermelidir.Öğrenciler görecek duruma gelmelidirler.Öğrencilerin güçlü yönleri  üzerinde durulmalıdır. Yani yeteneğe göre öğretim yapılmalıdır.




    Ders programları ;

Postmodernizm   müfredat programları ile ilgili farklı bir anlayışı var da özellikle modernist  aşamadaki müfredat programları eskimiştir. Bunlar gelişmiş toplusal koşullara göre gözden geçirilmeli yeniden oluşturulmalıdır.Kitle eğitimden  kişiselleşmiş öğretime, tek öğretimden çoğulcu öğretime ,katı programlardan ,esnek programlara ,öğretmenin program başlatma ve yöneltmesinden öğrencinin başlatmasına ve grup planlamasına, bağımlı içerikler,bağısız içeriğe geçiş sağlanmalıdır.Geleceğin okullarında çocuk çok değişik deneyler içinde bulunacaktır.Birçok öğretmenli ve tek öğrencili sınıflar birçok öğretmen  ve bir öğrenci topluluğundan oluşup sınıflar olacaktır.Öğrenciler geçici görev toplulukla proje  grupları olarak  çalışacaktır. Öğrenci sürekli grup değiştirecek  ,zaman  zaman   bir başına çalışacak.

Tüm bunlardan amaç,çocuğu geleceğin kalıcı olmayan organizasyonlarına  hazırlamaktır. Öğrenci ve öğretmen eğitim sistemi içinde etkin ve eğitim ile ilgili karar organlarında söz sahibi olur.Sosyal sınıf değişimlerinde daha bir tarafsız ve herkesin çocuğu için insani bir dünya kavramı oluşturulmaya çalışılır.

”Her çocuk ayrı bir dünyadır ” anlayışı benimsenir.Ekonomik,sosyal,politik ve kültürel değişim durumunda okullar ve sınıflarda uyum ve değişim anında sağlanmaya çalışılır.Sınıf ve okullar postmodern yaklaşımla yeniden yapılandırılır ve kavramsallaştırılır.Kategorileştirme  yerine her öğrenciye uyabilen daha iyi tanımlamalar söz konusudur.Sosyal adaletsizlik,bilginin bilginin sosyal yapılanması,sınıf kültürü ve kimlik erişimi tartışılır.Bu tür tanımlamaları duyduğumuzda okullaşmanın ,gücün etkinin tartışılacak temel konular olduğunu anlıyoruz .

Günümüz de bilgi hızla değişmektedir.Bu yüzden bilgi tazeleme yoluna gitmelidirler.Bu huzur  hizmet içi eğitim önemini artırmaktadır.Bilgi toplumu ,öğrenme sürekli olduğu ve insanların ikinci meslek edindiği toplumdur.İçinde yaşadığımız yüzyılda bilginin öğrenilmesinden çok tüketilmesi önem kazanmaktadır.

İletişim teknolojisinin hızla getirdiği  dünyamızda bilgi çok kısa sürede kitlelere ulaşmaktadır.Ancak kısa bir süre  içinde  de geçerliliğini ve güncelliğini yitirmektedir.Kuşkusuz böyle bir dünya da eğitimin görevi insanlara bilgi öğretmek  çok bilgiyi elde etmenin yollarını öğretmek olacaktır.

 Bütün bunların yanı sıra eğitimle ilgili büyük anlatıları bir tarafa bırakıp dikkatimizi küçük anlatılara yani “diğerleri”ni de ifade eden anlatılara çevirmeliyiz.

SONUÇ

İçinde yaşadığımız yüzyılda bilginin öğrenilmesinde çok tüketilmesi önem kazanmaktadır.İletişim teknolojisinin hızla geliştiği dünyamızda bilgi çok kısa sürede kitlelere ulaşmaktadır.Ancak kısa bir süre içinde de geçerliğini ve güncelliğini yitirmektedir.

Kuşkusuz böyle bir dünyada eğitimin görevi insanlara bilgi öğretmekten çok bilgiyi elde etmenin yolları öğretmek olacaktır.

Postmodernizm dünyaya,olaylara ,insanlara daha eleştirel yönden bakıp ,modernizmin getirdiklerini eleştirmeyi amaçladı.Modernizme karşı ortaya çıkarak farklı boyutlarda kendini göstermiştir.

Eğitimi de kendisine göre yorumlamış ,eğitimli insan kavramına ,öğretim yöntemlerine ve ders programlarına yeni anlayışlar getirmiştir.

Etiketler:  

Bilimler
Felsefe
Postmodernizm

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler.
Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz.

---