İtiraz: Bir türdeki mutasyonlar bellki birtakım avantajlar oluşturarak türdeki bazı özelliklerin değişmesine sebep olabilir ama iki farklı tür arasıında genetik açıdan uçurum vardır. Mesela insanla şempanze için %1 fark ortalama 300 gen eder . Her bir gen 1000  organik bazdan oluşsa 300000 organiik baz dizilimi eder. Milyon yıllar değil milyar yıllar mertebesinde bir süre de olsa, doğru mutasyonların  zaman içinde arka arkaya  eklemlenerek bu kadar doğru bir şekilde hedefe kilitlenmiş olarak yeni bir türe geçişi oluşturma ihtimalli eğer mutasyonlar rastgeleyse dikkate alınmayacak derecede küçüktür. Ayrıca bu geçişi destekleyecek yeterli sayıda ara form fosili yoktur.

Buradaki birinci yanılgıyı anlamak için şunu düşünelim.
İki boyutlu bir düzlem hayal edelim. Buradaki her nokta bir türü temsil etsin. Genetik açıdan birbirine nispeten yakın türlerin arasındaki uzaklığın küçük, genetik açıdan birbirine uzak türlerin arasındaki uzaklığın iise büyük  olduğunu düşünelim.  Şimdi diyelim ki bu noktalardan birindeyiz. Bu noktanın etrafında bir daire çizelim öyle ki, idairenin içinde yakın türleri temsil eden birkaç tane nokta olsun. 
Yukardaki iddia şunu diyor: Bu yakın gibi görünen iki nokta arasındaki uzaklık aslında genetik açıdan o kadar büyük ki
başlangıç noktamızdan yola çıkarak yakınlardaki noktalardan birine ulaşmanın arka arkaya rastgele mutasyonlar sonucu oluşması ihtimali dikkate alınmayacak kadar küçüktür.

Evet aslında bu doğru. O zaman  buradaki yanılgı nerede? Yanılgı şu: O başlangıç noktasının etrafında o dairenin içinde bugün için birkaç yakın nokta (yaşayan veya yaşamış türler) görüyoruz ama  şu anda nokta olmayan bölgelerin hepsi aslında uygun çevre şartları olsaydı birer gerçek nokta olabilirdi.

Yani biz zannediyoruz ki "türler düzleminde" şu an için o boş görünen bölgeler  genetik açıdan yaşamla bağdaşması mümkün olmayan gen kombinasyonlarını içeriyor. Bunu da neden düşünüyoruz ? Çünkü varolan bir türde gözlenen  mutasyonların çoğu ilk bakışta türün bütünlüğünü ve işlevselliğini yıkan mutasyonlar olduğu için bu "türler düzleminde" aradaki bölgelerin hepsi DNA da kararsız  kombinasyonlarını temsil ediyor olması lazım.

Yani diyelim yakın çevrede 3 nokta varsa, başlangıç noktamızdan o noktalara 3 doğru çizelim. Bu başlangıç noktamızdan bakıldığında 3 farklı yönü gösterir. Yani diyoruz ki rastgele mutasyonların doğru yönde başlaması ve  300000 baz dizisi doğru bir şekilde değişene kadar doğru yönde kalması çok küçük ihtimal.

İşte yanılgı bu. Aslında çevre şartlarındaki değişime bağlı olarak o noktadan her yöne doğru ilerleme mümkün olabilirdi ve bambaşka noktalarda bugün gerçek noktalar yani türler varolabilirdi. Buradaki hata türün durumunun çevreyle ilgili binlerce parametrenin bir fonksiyonu olduğunu unutup, baştan belli kararlı gen kombinasyonları olduğunu düşünmek. Şimdi biz bugünün penceresinden geriye bakıp gelişmenin mutlaka o birkaç yönde olması gerektiğini ama bunun da çok küçük ihtimal olduğunu söylüyoruz. Oysa çevre şartları evrimi hangi yöne taşısa, muhtemelen o yönde başka bir kararlı bir nokta yani tür oluşacaktı. 

Evet belki kararlı gen kombinasyonlarının  tüm mümkün kombinasyonlarına oranı yine de çok küçük bir sayı.  Ama kararlı kombinasyonların sayısı bugün gördüğümüz türlerden ibaret değil. Bunun çok çok ötesinde. Yeni bir kararlı gen kombinasyonu da tümüyle baştan aşağı yeni kombinasyonları deneyerek değil, o çevre için zaten kararlı bir kombinasyondan yola çıkarak çevre değiştikçe ufak adımlarla "koklayarak" yakındaki bir kararlı kombinasyona uaşmakla oluyor. 

İkinci yanılgı da tüm ara formların fosillerin bulunamaması ile ilgili. O da fosilleşmenin aslında ne kadar istisnai bir durum olduğu ile ilgili. Her hangi bir fosili bulunan tek bir tür ile ilgili olarak, bulunan fosil adedi ile o çağda o türe ait muhtemelen yaşamış olan birey sayısı ile  oranlandığında ne kadar küçük olduğu dikkate alındığında fosilleşmenin ne kadar istisnai bir durum olduğu ve evrimin her aşamasına ait mutlaka bir fosilin bulunmasının  ne kadar imkansız olduğu ortadadır.
     
Aslında evrimin motoru olarak genelde "rastgele mutasyon ve doğal seleksiyondan" bahsedilir ama tür farklılaşmasının oluşabilmesi için üçüncü bir faktör daha var . O da "genetik izolasyon". Yani bir tür farklı çevre şartlarına sahip bölgelere yayıldığında bu türden yeni türlerin ortaya çıkabilmesi için yani evrimde gördüğümüz  dallanmanın oluşabilmesi için farklı bölgelerdeki popülasyonların genetik olarak birbirinden izole olmaları gerekir.  Ancak bu şekilde birbiri üstüne biriken küçük farklar uzun zaman içinde iki gurup arasındaki büyük farkları oluşturabilir.

Yani şu soruyu sorarsak:
Madem aslında uygun çevreler için bugün gördüğümüzden çok daha fazla kararlı gen kombinasyonu yani farklı tür teorik olarak mümkün o zaman neden bu kadar az tür gözlüyoruz neden bütün bu mümkün kombinasyonları gözlemlemiyoruz? İki tür arasında neden uçurumlar var. Aradaki durumları uygun kılan çevre koşulları hep yok olmuş ta, o nedenle mi aradaki bu türler zaman içinde yok olmuş ve arada bu uçurumlar oluşmuş.

Hayır cevap tek başına bu değil. Cevabın önemli bir kısmı "her farklı çevre şartına karşılık gelen kombinasyonun birbirinden genetik olarak izole olamamasında" gizli . Yani eğer hiç genetik izolasyon olmamış olsaydı hiç tür farklılaşması olmazdı. Farklı çevrelere uyum sağlayan mutasyonlar çiftleşme sonucunda karışacağından türün özellikleri zaman içersinde  değişse de bütün bu mutasyonlar aynı türün gen havuzunda alleller olarak yaşamaya devam edecek ve yeni türler oluşamayacaktı ve sözkonusu tür bu çevre şartlarının hepsine ayrı ayrı çok iyi uyum sağlamasa da ortalamasına uyum sağlamaya devam edecekti. Tam tersine popülasyonlar arası genetik izolasyon bugünkünden daha fazla olsaydı, her ufak çevre değişikliği genomdaki ufak bir değişikliğe yansıyacaktı ve o zaman bugünkünden çok daha fazla tür olacaktı ya da türler arası geçişlilik (at eşekteki gibi) çok daha fazla olacaktı.

Bugünkü mevcut durum iki etkinin yani
1.çevreye uyan genlerin seçilmesi ile
2 farklı gen guruplarının evrim boyunca birbirinden ne kadar izole olabildiği

etkilerinin biirlikte oluşturduğu bir denge durumunu  temsil etmektedir

 

Şimdi tabii kısmen haklısınız.

Ama sorun bence şurada. Benim yazım bunun mutlaka dediğim gibi olması gerektiği iddiasını kesin kanıtlarıyla  ortaya koymaktan çok  eleştirinin haklılığını sorgulamak. Çünkü aslında eleştirinin kendisi çok iddialı  bir varsayımdan yolaçıkıyor. O da tir türü temsil eden DNA kombinasyonlarının   mümklün DNA kombinasyonu uzayında çok izole adacıklar olduğu tezi

Bu tezin de haklılığının dayandığı "sözde veri" lerden biri ise kararlı bir DNA kombinasyonunun mutasyona karşı yüksek derecede hassas olduğu.ve bu nedenle rastgele bir mutasyonun  aksi dikkate alınması gerekmeyecek kesinlikte yıkıcı olacağı dolaysıyla ardışık mutasyonların türler arası geçişe izin veremeyeceği. 

Ancak bu tez "evrime itirazlara cevaplar-1"  başlıklı yazıda farklı insna hemoglobinleri  örneğinde görüldüğü gibi doğru değil.

Yani benim burada göstermek istediğim şey bu itirazın yanlış bir "bilgi" üzerine temellendiği.

Tabii sonuçta evrimin nasıl olduğuna dair çok sınırlı sayıda ipucu var ve bu ipuçlarından en makul görünen resmi tahmin etmeye çalışıyoruz. Eldeki ipuçları bana göre evrimin makul olduğunu gösteriyor.   Karşı tez ise bir "bilgi" den yola çıkarak neden makul olmadığını ispat etmeye çalışıyor ben de bu sözde bilgi olrak temel alınan iddianın yani "DNA nın mutasyonlara yüksek derecede hassasiyetii"  iddiasının hemoglobin örneğinde olduğu gibi verilerle çürütüldüğünü gösteriyorum. 

Yoksa tabii ki kesin bir şekilde kanıtlamak mümkün değil. Örneğin bizim yaşam süremiz içinde bile bir tür ayrışması örneğini yaşasak evrimi benimsemek istemeyen veya makul bulmayan biri bu örneği bir istisna olarak değerlendirip "bu istisnaya  dayanarak tüm biyolojik türlerin oluşumunun bu mekanizma ile oluşmuş olduğunu ispat etmiş olmayız" diyebilir. Yani tümevarımın genel sıkıntıları bunlar. Yalnızca evrimle ilgili değil. Sonuçta her tümevarım sınırlı sayıda ipucuna dayanarak bütün resim hakkında en makul gibi görünen varsayımı aramaktır.


Aslında biyolojide insanı şaşırtan ve sanki mümkün değilmiş sanki çok esrarengiz bir olaymış gibi gibi görünen şey bir türün DNA sından başka bir türün DNA sına ardışık mutasyonlarla geçişten çok (bu yukardaki veriler ışığında hiç de makullukten uzak gözükmüyor bana göre. (1) ) , bir DNA zincirinin, tüm organları ve bunların koordine karmaşık  işlevleri ile üç boyutlu bir çok hücreli canlıyı oluşturabilecek bilgiyi içerebiliyor olması. Bu da ayrı bir başlık olsun diyorum.

(1) Tabii buradaki evrime karşı itiraz burada belirttiğim muhtemel DNA kombinasyonları uzayında çok az sayıda sayıda kararlı noktanın bulunduğu iddiası yanında indirgenemez karmaşıklık nedeniyle iki nokta arasındaki yolun da pratikte aşılamaz olduğu iddiası. Bu indirgenemez karmaşklık iddiasıını ayrı başlıkta ele alacağım. 

Diğer başlığın altına attığın bu mesaj bu başlıktaki bundan önceki mesajımla ilgiliydi onun için burada cevaplıyorum.
Bu deneyin yapılmasının hem vicdani açıdan hem de (özellikle deney başarılı olup ortaya yaşayan birey çıkarsa ) hukuksal açıdan çok sakıncalı olacağı çok açık olduğundan çok gizli ve yasal olmayan ortamlar dışında gerçekleştirilmesi mümkün değil. O zaman da zaten deneyden sızan bilgi güvenilmez olur. Ama eğer sen böyle bir deneyde insan ve şempanzenin ortak döl vermesini evrimin kanıtı olarak göreceksen  zaten senin de bahsettiğin yakın türlerin melezleri varken neden bu ilave kanıta daha gerek olsun ki? l

Merhabalar, Sorum belki basit kaçacak.  Bütün canlılar aynı genetik malzemeye mi sahip olmak zorundadır?
elektron atom olarak sormuyorum tabi.