bende fizik ve biyolojiyi sevmeme rağmen fizik dalı yerine ülkemizin en büyük silahı olan paranın yani tıpın peşine gideceğim bu da bir amaç

rica ederim yolun açık olsun;)

Açıkçası başlığı okuduğum zaman, bu soruyu daha çok felsefi bir içerikle algıladım. Fakat üzerinde tartışılmış olan konu pek de düşündüğüm gibi değil. Hiçbir zaman hoca, anne, baba vs. gibi insanları örnek almadığım için bu konuda bir cevap veremeyeceğim çünkü durumun psikolojisi nedir bilmiyorum. Küçüklüğüm kitapların içinde geçtiği için belki farkında olmadan bilinçli halime gelinceye kadar kitap kahramanlarını örnek almış olabilirim ama bu tarz bir anımı hiç hatırlamıyorum. Öte yandan, bir bireyin bilinçlendikten sonra kendi-kendisi olması gerektiğini düşünüyorum ama elbette lisede bu bilinçlilik her öğrenci için gelmeyebiliyor.

Başlığı gördüğümde aklıma gelen ise, Nietzsche oldu :) üst-düzey bir insana duyulan hayranlık bana Nietzsche tarafından üst-insana duyulan hayranlığı hatırlattı. Fakat buradaki üstlük, tartışılmış konudan tamamen farklıdır. bence bu tartışmanın başlığı yanlış seçilmiş. "Neden ergenliktekiler kendinden büyük insanları kendilerine örnek alırlar?" olmalıydı. Sonuçta, örnek alınan kişi, göreceli bir üst-düzeyliğe sahip olabilir-ki muhtemelen öyledir. Kendinize örnek aldığınız insan, siz üst-düzey görüyorsunuz diye üst-düzey bir insan olacak değildir. Bundan dolayı bir bireyin hiçbir insanı saplantı halinde ideal almaması gerekir, diye düşünüyorum. Kritik bakış açısıyla baktığınızda bunu gayet iyi anlayabilirsiniz.