2010 İSTANBUL AVRUPA KÜLTÜR BAŞKENTİ OLACAKSA, “SANATÇISINA SAHİP ÇIKAN BİR DEVLET“ ANLAYIŞI OLMASI GEREKMEZ Mİ?

Çalışmalarımı dünya galerilerinden Türkiye’ye taşıyan bir sanatçı olarak, gittiğim her kasabada küçük zanaatkarlara uğruyor, onlarla konuşuyor, dertlerini dinliyorum. Arşivim unutulmaya yüz tutan bu sanatçıların yaşam öyküleriyle dolu. Örneğin Gerze’de gördüğüm keser ustasına hayran olmuştum. Demire verdiği şekillerin, motiflerin, Türk süsleme sanatının şaheserleri olduğunu görmüştüm. Dünyanın hiçbir yerinde soğuk demire elle şekil veren bu sanatçılara rastlanamayacağını işte o zaman fark etmiştim.

Sanatçısına sahip çıkan devletin reklama ihtiyacı yoktur, diye düşünüyorum. Tek dileğim bu insanlara sahip çıkılması ve bu değerli mirasın yok edilmemesi. Bana göre gerçek Anadolu sanatçıları da onlar. Binlerce sanatçı keşfedilmeyi bekliyor. Habuki yurt dışında birçok değişik kültürde yetiştirilemeyecek olan, eşine ender rastlanan sanatkarların Türkiye’de sayılamayacak kadar çoğunlukta olduğunu biliyoruz. Dünyanın ilk medeniyetlerinin doğduğu yer olan topraklarımız zengin kültürel mirasıyla bu sanatçılara ilham kaynağı olmuştur. Bu kaynaktan daha çok insanın yararlanabilmesi için tarafsız uzman bir grup oluşturulup göz ardı edilen zanaat ve sanat erbabı insanlara destek sağlamak amacıyla yola çıkmalıyız.

Sanat halk için olmalı ama sanatçı da eserlerinde özgür olmalı, istediğini yapabilmeli. Sanatçısına devleti sahip çıkmalı, yardım etmeli ki Türk sanatçısı ebediyete kadar çalışmalarına devam etsin. Vatanı ve milleti için üretmekle geçsin hayatı, katkıda bulunsun gelecek yüzyıllara. Öyleyse, Türkiye çapında değişik el sanatlarıyla dikkati çeken sanatçıların vali, kaymakam, belediye başkanı aracılığıyla keşfedilmesi gerekmez mi? Tespit edilen bu sanatçıların özgün eserleri, bir araya getirilerek “Geçmişten Geleceğe” konseptiyle sanat merkezlerinde teşhir edilmesi sağlanamaz mı?

Saygılarımla  Ahmet Nuray      www.ahmetnuray.com

Belki de bilinçlenen sanatçıların bu ülkeden ayrılmalarının nedeni budur; ülkenin onlara gereken değeri vermeyişi.. Joyce'un Portresi'nde bir sanatçının ruhunun ne kadar ince ve estetik olduğu ve bu uğurda topluma bağlı herşeyden vazgeçilebileceği anlatılıyor. Açıkçası Joyce'un Dublinlileri'ni okuduğumda ilginç bir şekilde bizden biraz daha uzakta bir Türkiye'yeyle karşılaştım. Joyce'un ağzından anlatılan İrlanda'nın günümüz Türkiye'sine ne kadar benzediğini, ancak kitabı okuduğunuzda anlayabilir ve "hissedebilirsiniz"...