Yaşadığı şey bir arayışsa insanın; şiirin bir yerinden tutarak, büyük adımlarla yaklaşır sanırım sonuca. Öyle ki kelimeleri kullanmaktan, kullanılan kelimeleri anlamaktan geçer bence bütün yollar. Soru işaretlerinden fazladır sorular, şair noktayla da soru sorar. Sorulan her soru bir arayışa delil midir bilmem ama, sorduğunuz soruları kendime yönelttiğimde bir kayboluşun içinde yolumu aradığımı hayal etmekten öteye geçemiyorum. Biliyorum ki soruları soran ben olsaydım yada keşke hiç sormasaydım ;)  Bir kayboluşu resmetmek ne kadar zor geliyorsa, bir arayışı hissetmek o kadar kolay geldi cümlelerinizde. Tabiki herkes kendince yaşıyor ve herkes kendice okuyup anlıyor. Düşündükçe; içimdeki sen, içimdeki  ben oluyor ve ben, içimdeki benle, kendimce paylaşmak istedim paylaşımınızı. Herşeyin sonunu, birşeyin devamı getirir.                             
                                                                  Mutlu yaşamanız dileğiyle..     

bi şiirde ben yazimmi:)

Kaderim

Çekerken sensizliğin yaslı yorgunluğunu
Gözlerinden aktı içime bu tuzlu gözyaşları
Bu acılar dudaklarından bulaştı dudaklarıma
Bu yıllanmış hüzünler benim değil
Umutsuzsam, bitkinsem bir eski sevda yüzünden
Yağmursuz bulutlar gibi kararttın gökyüzümü
Bilirsin sana bu ilk yenilgim değil.

Akdeniz ufuklarında yok tedirginliğim
Bir akşamüstü usulca çalınmasın kapım
Duymayayım merdivenlerde ayak sesi
Uçar gider aklım başımdan anlatamam
Bir yay gibi boşalır yüreğim sana doğru
Ürkek bakışlarım korunmak ister gel gör ki
Tuz ekmedikçe ellerin yaralarıma
Günler gün değil, mevsimler mevsim değil

Oysa sensizliğe sürgünüm yıllardır
Yıllardır yıldızlarca uzaklığın düşlerime
Bana benden yakınlığın masallarda kaldı
Kaleiçi ışıldarken gözbebeklerimde
Yalnızım, umutsuzum üstelik çaresiz
Bir ezgi bulabilsem öksüz duygularıma
Günlerce, gecelerce ağlatabilirim seni
Duyurabilmek için öksüz sitemlerimi
Seslenebilmek için sana uzak uykulardan
Binlerce kez ölüp ölüp dirilsem de anlıyorum
Sana ulaşmak, sana tutunmak kaderim değil