SARI ÖKÜZ

Eski zamanlarin birinde bir öküz sürüsü yasarmis. Yasarmis yasamasina, ama civardaki aslanlar bir türlü rahat birakmazmis onlari. Hemen her gün saldirirlarmis sürüye. Öküz dedigin öyle yabana atilir bir hayvan degil ki, bir araya toplandilar mi kolayca defetmesini bilirlermis o koca aslanlari. Gerçi bir iki siyrik alirlarmis, ama yine de boyun egmezlermis aslanlarin
zorbaligina. Gün geçtikce aslanlari almis bir kaygi. Tavsan, fare gibi küçük hayvanciklarla beslenir olmuslar. Git gide güçten düsmüsler. Eee aslan bu, hiç fareyle doyar mi?
"Her halde bize bu otlagi terk etmek düsüyor" demis aslanlardan birisi. Evet diye tasdik etmis digerleri. Nereye gideriz diye düsünürlerken "bir dakika" diye bir ses duymuslar gerilerden. Herkes dönüp bakmis sesin geldigi tarafa. Sürünün en çelimsiz, ama kurnaz mi kurnaz bir ferdi olan Topal Aslan'mis söze atilan. Hayir demis, hiç bir yere gitmiyoruz. Siz bana birakin, ben hallederim bu isi. Inanmamis kimse ona, ama haydi bir sans verelim ne çikar diye düsünmüsler. O da almis yanina bir iki aslan ve gitmis öküzlerin yanina. Beyaz bayrak çekmeyi de unutmamis. Öküzlerin lideri olan Boz Öküz basta olmak üzere bes irikiyim öküz yaklasmis onlara. Sormuslar ne istediklerini. Topal aslan baslamis konusmaya. Bir yandan da Boz Öküz'ün sivri ve kocaman boynuzlarina bakip ürperiyormus.
"Saygideger öküz efendiler? diye baslamis lafa. Bugün buraya sizden özür dilemek için geldik. Biliyorum, sizleri çok defa incittik, kim bilir kaçinizda pençemin izi vardir. Ama in aniniz bunlarin hiç birini isteyerek yapmadik. Biliniz ki biz aslanlar, barisçi bir milletiz. Hele
öküzlerle hiç bir alip veremedigimiz olamaz. Evet, size defaatle saldirdik, ama niye biliyor musunuz? Hep o sizin aranizdaki Sari Öküz yüzünden. Onun rengi öyle sizinkiler gibi degil ki. Gözümüzü kamastiriyor, aklimizi basimizdan aliyor. Onu gördük mü ne kadar barissever oldugumuzu unutup size saldiriyoruz ve sürünüze zarar veriyoruz. Yoksa bizim sizinle hiçbir alip veremedigimiz yok. Onun yüzünden hepiniz zarar görüyorsunuz. Bir türlü rahat rahat otlayamiyorsunuz, belki geceleri bile kükrememiz uykunuzu kaçiriyor. Bunlarin hepsi Sari Öküz'ün suçu. Verin onu bize, siz kurtulun, biz de baris içinde yasayalim" demis.
Boz Öküz, diger önde gelenlerle görüsmek üzere geri çekilmis. Hepsi de sicak bakmislar bu teklife. Bir tek yasli Benekli Öküz olmaz demis, ama kimseye dinletememis sesini. Zavalli Sari Öküz, kurban edilmis aslanlara. Hepsi birden saldirmislar zavalli öküzün üzerine. Bir ikisini firlatmis üstünden, ama bitkin düsmüs az sonra. Çirpinmis, haykirmis, yardim istemis,
yalvarmis, ama yokmus onu isiten. Digerleri üzülmüsler üzülmesine, ama elden ne gelir ki. Bütün sürünün selameti için gerekliymis bu. Gerçekten de günlerce sürüye hiçbir saldiran olmamis. Huzur içinde geçer olmus günleri. Ama aslan milleti bu, ne kadar sabreder ki. Hele öküz etinin tadini aldiktan sonra. Aciktik demisler Topal Aslan'a, daha bir kaç hafta bile geçmemisken. O da yine almis yanina bir kaçini, bir defa daha gitmis Boz Öküz'ün yanina.
"Selam diye girmis söze. Gördünüz ya, biz aslanlar ne denli uysal milletiz. Dogru karariniz için sizi bir daha kutlamak isterim. Siz de huzur  içindesiniz, biz de. Ne mutlu. Yalniz buraya bunlari söylemek için gelmedim. Büyük bir problemimiz var.? "Nedir" demis Boz Öküz
merakla. Su sizin Uzun Kuyruk demis Topal Aslan, öyle uzun bir kuyrugu var ki, nereden baksak görünüyor. O kuyrugunu salladikça bizim de aklimiz basimizda gidiyor. Gözümüz dönüyor, sürüye saldirmamak için kendimizi zor tutuyoruz. Halbuki siz öyle mi ye, hepiniz normal kuyruklusunuz. Bir onun suçu yüzünden, korkarim hepiniz zarar göreceksiniz. Gelin verin onu bize, bu konuyu burada kapatalim. Eskisi gibi baris ve sevgi içinde iki taraf da
hayatini sürdürsün."
Boz Öküz, yine istisare yapmis sürünün ululariyla. Yine sadece Benekli Öküz olmus karsi çikan. Hepsi de verelim gitsin demisler. Istisare daha da kisa sürmüs bu defa. Dislamislar Uzun Kuyruk'u sürüden. Saatler sürmüs zavallinin çirpinislari ama sonunda o da yenik düsmüs aslanlara. Tekrar yinelenmis bu olanlar. Her geçen gün daha da semirmis aslanlar.
Alabildigince güçlenmisler. Öküzlerse her gecen gün daha da zayiflamislar, seyreldikçe seyrelmisler. Aslanlar, küstahlastikça küstahlasiyorlarmis. Artik bir sebep bile söyleme geregi duymuyorlarmis. "Verin bize su öküzü, yoksa karismayiz.." demeye baslamislar. Zavalli öküzlerin hayir diyebilecek güçleri kalmamis. Hepsi birer birer can veriyormus aslanlarin pençesinde.
Boz Öküz de aralarinda olmak üzere bir kaçi kalmis en sona. "Ne oldu bize, ne zaman kaybettik bu harbi aslanlara karsi, oysa ne kadar da güçlüydük" diye sormus biri Boz Öküz'e.
"Biz? demis Boz Öküz, gözleri nemli ve sesi pismanlikla titreyerek, Sari Öküzü verdigimiz gün kaybettik bu harbi."

siz de sağolun, aramızda la fountain ya da bu tarzda yazan başka yazarların öyküleri varsa bunları da paylaşalım..

 :ates:

Senin konuna biraz farklı ama...

Güzel bir akşam üzeri ardından esen rüzgarın çığlığındaki tadı bir başkaydı içtiğim kahvenin buram buram tüten dumanında.Dağılıyordu aklımdaki bulutlar gibi.Uzaklaşırken sanki benide alıp gidiyordu bu diyarlardan başka diyarlara.İstanbul'a gidiyordu,Eskişehir'e nereden bileceksin belkide Muğla'ya.

Şimdi gece siniyor yavaş yavaş ve ben yine yalnızlığımı ısmarlıyorum demli demli.Oysa demli sevmem hayatı herşey tadında misali.

Yalnızlıktan kırılmak üzereyken birden yalnız olmadığımın farkına vardım.Nasıl mı?Bir histi bu.Anlatmaya değer lakin anlatmasıda bir o kadar zor.Yaşanılması gereken bir durum ihtiva ediyor.Şu da aşikar ki kimseye tavsiye etmem bu bedbah durumu.

Anlamakta bir sanattır ya anlatmak kadar.Yıllardır tualinde yanlış renkleri seçen bir ressam misali sıkıldım bu hayattan.Kendime yeni bir tual ve boyalar aldım.Bu seferde yanlış bir çalışmaya başlıyor olabilirim.Ne farkedecekse.O da ayrı bir mevzu.

Şimdilik böyle.
Metin KORKUT

Teşekkür ederim,beğendiğine sevindim.

Düşümcelerimin bulanıklığı;içtiğim nargilenin dumanından ziyade kahvenin ağzımda bıraktığı telveden geriye kalan hoş acılığı,buram buram esen rüzgarda sadece hatırladığım hoş bir sadadan öte değildi.Belki de düşüncemdeki uçsuz bucaksız sahiimde onarmaya çalıştığım köhne tekneme doğru uzanan dev dalgalardın geldiği yerdi.

Aslında herşey birdenbire oluveriyor.Nedir,niyedir,nedendir bir türlü sıraya oturmuyor.Anlatamadığın;anlayamadığın duygular birikimi acı veriyor.Bu da büyük bir çığlık koparıyor insanın içinde.İnsan kendini anlamadan acizliğini paylaşamaz ki.Yaptığım hatalar ve kazandığım zaferler aklıma geliyor.Bu bağlamda da bir tezat söz konusu.Yaşadığım hayatta başarılımıyım yoksa değilmiyim?İşte bu da bir muallak.

Kulaç atıp yerimde saymaktan bitkin düştüğümde sen geliyorsun düşüncelerime.Sana açılan bir kapı olmalı,senin yoluna çıkmalı,sonunda sen olmalısın.Böyle bir kapı muhakkak vardır lakin ben bulabilmiş değilim.Seni düşündükçe gözlerimde yine o ışığın belirdiğini hissediyorum.Sanki yelkenlerinle mutluluk denizine açılmış gibi.