konu yu TÜRKİYEye gore açacağım:

Türkiye'nin 1990 yılı itibariyle karbon gazı emisyon miktarı 170 milyon tondur ve bu rakam 2004 yılında yaklaşık 296 milyon tona çıkmıştır. Eğer Türkiye protokolü şu an olduğu gibi kabul ederse, 2012 yılında emisyonunun, 1990 değerinin %5 altına, yani 160 milyon tona düşürülmesi gerekmektedir. Halen 300 milyon ton olan karbon emisyonumuzun, dört yıl içinde nasıl yarıya düşürülebileceği ayrı sorun olarak karşımıza çıkmaktadır.

Türkiye’nin karbon emisyonu yaratan ana kullanım alanları elektrik üretimi, sanayi ve taşımacılıktır. Türkiye’nin karbon emisyonunun %72’si elektrik üretiminden kaynaklanmaktadır; geri kalan %28’lik payın %13’ü taşımacılık, %15’i ise sanayi kökenlidir. Taşımacılık nedeniyle yapılan karbon emisyonunun (toplamın %13’ü) ilk aşamada düşürebilmesi çok olası gözükmemektedir. Taşımacılık sektörünün karayolundan demiryoluna kaydırılması çok büyük alt yapı yatırımlarına gerektirmektedir. Aynı şekilde sanayinin karbon emisyonunun (toplamın %15’i) azaltılmasının marjinal faydası da az olacaktır. Bugün Türkiye, birim mal üretimi için Japonya'nın dört katı, AB ülkelerinin de iki katı daha fazla enerji kullanmaktadır. Diğer bir deyişle sanayimizdeki makineler teknolojik olarak geridir ve çok enerji harcamaktadır. Fazla enerji harcayan tüm bu alt yapının değişmesi gerekecektir. Tüm bunlar da büyük maliyetler gerektiren değişimler olacaktır. Tüm bu nedenlerle Türkiye öncelikle, elektrik enerjisi konusunda ciddi bir plan yapmalı ve %70’lerin üzerine çıkan fosil yakıtlardan elde ettiği elektrik enerjisini aşağılara çekerek, enerjisini çeşitlendirme yoluna gitmelidir.

Bu durum çok açık gösteryor ki teknolojik imkanlarımız komple değiştirip yenilememiz gerkiyor.Buda dünya piyasasında bulunan teknolojileri satın almamız gerekiyor anacak bu işe kalkışmak için de çok büyük maliyetleri gözönünde bulundurmak gerekir ki bu teknoloji üretneler için çok karlı bir durumdur.Ancak çoğu kişinin yaptığı gibi büyük maliyetli  teknolojileri alıp üretmektense 2.el düşük kaliteli ,çok enerji harcayan,ucuz,vidası kablosu eksik ama  en azından iş gören  makinaları satın almak en kestirme yolu seçmeyi tercih edilir.Bu durumda  günümüz piyasa teknoloji satıcıları için zarar anlamına gelir.Bu durumu kurtarabilmek için tüm dünyayı etkiliycek global senaryolar üretip bu durumdan sıyrılmaya çalışabilirler.Bunlardan en güzel örneği Küresel ısınma ve KYOTO protokolu olabilirmi sizce.Çünkü bu tür birliklere üye olan biri,gerekli şartları yerine getirebilmesi için gerkli olan teknolojiye sahip değil ise,zorunlu olarak piyasadaki mevcut olan teknoloji zorunlu olarak  satın alma pozisyonuna düşürülür, 2.si sanayı üretiminizi asgari duruma getirip  rekabet notunuzu düşürür ,bu da dış güçler için ekonomik fırsatlar doğar.3.sü de üretiminizi minimize ettiğiniz için eksik olan kaynaklarınızı karşılamak için dış ülkelere ekonomik bağımlığa bulaşırsınız.Bütün bunlar sizce kasten  lider ülkeler kendisine rekabet olan ülkeleri nötralize etmek için yapılyo olabilirmi sizce?KYOTO ve kuresel iklim eknomik senaryolarmıdır? Yani temel sorun rekabeti düşürmek mi?Yoksa benmi fazla radikal baktım bu olaya ???


saygılar...