Gen tedavisinde, etkin bir gen aktarımı en önemli bir koşuldur. Genleri istenilen hücrelere taşıyabilmek için kullanılan yöntemler genel olarak iki kategoride toplanmaktadır: Fiziksel yöntemler ve biyolojik vektörler.

Erişkin bir çok hücreli canlı ne kadar kompleks vücut yapısına sahip olursa olsun, yapı ve işlev bakımından çok farklı olan kaç çeşit hücreden, kaç çeşit dokudan ve kaç organdan meydana gelmiş olursa olsun; başlangıç noktası tek bir hücredir; bir zigot.

1.) Topoizomeraz DNA'nın süper sarmal yapısını çözer. 2.) Helikaz, DNA'nın heliks yapısını düzgün vaziyete getirir ve iki iplik arasındaki hidrojen bağlarını koparır.Bu arada DNA'ya bağlı proteinler molekülü düzgün vaziyette tutar ve tek zincirli iplikleri eksonukleazların etkisinden korur.

DNA'nın replikasyonu DNA'nın kendini eşlemesidir yani bir DNA molekülünden iki DNA molekülü oluşmasıdır.Bir hücre replikasyon geçirip DNA miktarını iki katına çıkaramazsa bölünemez.Bu kural bakteriler ve virüsler için de geçerlidir.

James D. Watson’un kendi anılarını yazdığı, TÜBİTAK’ın Popüler Bilim Kitapları dizisinden, “İkili Sarmal, DNA Yapı Çözümünün Öyküsü” adlı kitapta, önsözü yazan Sir Lawrence Bragg’ın deyişiyle, “Watson ve Crick’in DNA’yı çözümlemesi, tüm biyolojik sonuçları ile birlikte yüzyılımızın en büyük bilimsel olaylarından biridir’.

Tek yumurta ikizleri dışında bireylerin DNA’ları birbirine %100 benzememektedir. Ancak akrabalık ilişkisi olanlar (ör. anne, baba ve çocuklar) ortak DNA dizileri taşımaktadır. Bu iki özellik gerek iki birey arasındaki benzerlik ya da farklılığı ortaya çıkarmak, gerekse akrabalar arasında ilişki kurmak için kullanılabilmektedir.

Kültürümüze neredeyse yerleşmiş, gelenekselleşmiş bir adetimiz var. Her fırsatta, küçük bir yeşillik alan bile görsek, mangal yakıp pikniğe oturuveririz. Bir kez mangallar yandı mı, ızgara et kokuları etrafı sarar. Açık havada, doyduğunu hiç hissetmeden, durmaksızın yemekler yenilir, et ve sakatat atıştırılır.

Sık sık idrara çıkma (poliüri) hissi vardır.Çünkü kan şekeri yükseldiğinde böbrekler ememedikleri fazla şekeri atmak için çalışırlar.Genellikle kan glukozu 180 mg a ulaştığında idrarda glukoz atılmaya başlar (glikozüri). Uzun zamandır şeker hastası olanlarda bu seviye çok daha fazla yükselmeden idrarda glukoz çıkmayabilir.

Hastalık yapabilme yeteneğine sahip gözle görülmeyecek kadar küçük mikroorganizmalar besinlerle teması sonucu insanlar için oldukça zehirli olabiliyorlar. Bu mikroorganizmalar besinleri bozabildiği gibi tüketimi insanlar da oldukça ağır sonuçlar doğurabiliyor.

Canlı organizmaların temelini nasıl hücreler meydana getiriyor ise, hücrelerin temelinide proteinler meydana getirir.Protein molekülleri hücreyi inşaa eden birer tuğla gibidir.Amino asitler ise proteinleri meydana getiren daha küçük moleküllerdir.